امنیت اجتماعى وارائه الگوى سنجش آن

Abstract

امنیت یکی از مسائل اساسی مطالعات اجتماعی و بنیان روابط اجتماعی محسوب می شود و این در حالی است که در حوزه جامعه شناختی خصوصاً در جامعه شناختی اثبات گرا ،که تاکید بر حفظ نظم هنجاری و قانونی دارد، کمتر به مفهوم امنیت توجه شده است. لذا در این مقاله برای تحلیل امنیت اجتماعی از نظریه اثباتی دورکیم استفاده شده است.دورکیم مسئله نظم هنجاری و ثبات اجتماعی را با مؤلفه های همبستگی و تعاون اجتماعی گره زده و نقش ارزش ها و باورهای جمعی را بنیاد امنیت فرض کرده است. به نظر می رسد در باز اندیشى نظریه دورکیم چهار نوع امنیت تضادی، رقابتی، تعاونی و وحدتی وجود دارد که هر یک به تَبَع ماهیت شان در دو سنخ اصلی امنیت، یعنی امنیت سطحی(رویین) و امنیت بطنی(زیرین) طبقه بندی می شوند. علاوه بر این مبنای روش شناختی دورکیم به این مسئله توجه دارد که شدت هر نوع تخطی از نظم هنجاری وابسته به مجازاتی است که در وجدان جمعی تعریف شده است و قواعد حقوقی مستندترین ابزار برای تعیین اهمیت وضعیت نابسامانی اجتماعی است. در این نوشتار، طبق رای دورکیم سعی شده است فراهم آورده و « فراوانی وقوع رخداد و اهمیت رخداد » تا امکان سنجش شدّت ناامنی اجتماعی را بر اساس متذکر شود صرفاً استفاده از رویکرد فراوانی جهت سنجش ناامنی ناقص بوده و تحلیل نادرستی را از سطح و شدت امنیت بدست می دهد. بدین منظور از روش تحقیق پیمایشى با جهت گیرى مصاحبه کتبى توصیفى استفاده شده است و نتایج بدست آمده نشان مى دهد بین وضعیت ناامنى بر اساس فراوانى رخدادهاى ناامن کننده با مقادیرى که بر اساس فراوانى و اهمیت رخدادهاى مذکور محاسبه شده تفاوت وجود دارد و نشان داده مى شود که احتمالاً باید در تحلیل شرایط ناامنى علاوه بر تعداد یا فراوانى رخداد، از شاخص اهمیت رخداد استفاده کرد.