سنجش و ارزیابی مولفه های موثر بر ارتقای میزان احساس امنیت در بافت های ناکارآمد شهری (نمونه موردی: منطقه 14 شهر تهران)

Abstract

امنیت به واسطه در برگیری آرامش و آسایش شهروندان در محیط های شهری یکی از شاخص های مهم کیفیت زندگی و مورد توجه برنامه ریزان و شهرسازان می باشد. از این رو امروزه برنامه ریزان شهری بر ضرورت توسعه ای پافشاری می کنند که تمام ابعاد زندگی شهروندان را دربرگیرد؛ آنها چنین توسعه ای را پایدار و در شأن بشر می دانند. یکی از ابعاد این توسعه پایدار، برخورداری افراد به محیط مسکونی مطلوب می باشد که امنیتشان تامین گردد. ارتقا حس امنیت افراد موجب بهبود وضعیت محیط و کاهش ناهنجاری ها می گردد. این پژوهش از نوع توصیفی – تحلیلی می باشد که در تبیین ادبیات و پیشینه تحقیق و ارائه مدل از مطالعات کتابخانه ای بهره برده شده است و با توجه به تعیین حجم نمونه، تعداد 383 پرسشنامه تهیه شده است و تجزیه و تحلیل داده ها نیز با روش آزمون ضریب همبستگی پیرسون و نرم افزار SPSS می باشد. نتایج حاصل از این تحقیق حاکی از آن است، امنیت ساکنین تا حدودی تامین است و از این لحاظ منطقه مورد مطالعه در شرایط متوسط (416/0 سطح پایداری) است، ولی احساس امنیت باید به طور کامل ایجاد شود. همچنین بالاترین احساس امنیت ساکنین دربین مولفه های مورد مطالعه، مولفه تنها بودن در روز در خانه می باشد