عوامل اجتماعی موثر بر بروز خشونت در فضای عمومی شهر تهران

Abstract

خشونت یکی از مهمترین عواملی است که تهدید جدی برای سلامتی و حقوق افراد جامعه محسوب می‌شود و پیامدهای منفی جبران‌ناپذیری دارد. پژوهش حاضر به دنبال بررسی ارتباط بین متغیرهای احساس محرومیت اجتماعی، مدارای اجتماعی و سرمایه اجتماعی و همچنین شاخص‌های آنها به عنوان متغیرهای مستقل و بروز خشونت به عنوان متغیر وابسته می باشد. روش پژوهش حاضر پیمایش و ابزار تحقیق پرسشنامه است. جامعه آماری شامل شهروندان 18 تا 65 سال شهر تهران بوده که تعداد 400 نفر از آنها با استفاده از فورمول کوکران به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. یافته ها نشان داد که بین محرومیت اجتماعی و شاخص‌های آن(ازخودبیگانگی، انزوای اجتماعی و عدم رضایت از زندگی)با بروز خشونت از سوی پاسخگویان ارتباط مثبت و مستقیم وجود دارد. همچنین بین مدارای اجتماعی و شاخص‌های آن (مدارای عمومی، مدارای قومی، مدارای دینی، مدارای ملیتی) و سرمایه اجتماعی و شاخص های آن(اعتماد و مشارکت) با بروز خشونت ارتباط منفی و معکوس وجود دارد. بنابراین تمامی فرضیه های پژوهش تأیید می‌شوند. نتایج حاصل از مدل معادله ساختاری (AMOS)نیز نشان دادند که متغیر مستقل مدارای اجتماعی با ضریب(49/0-) بیشترین تأثیر را بر میزان خشونت داشته است. همچنین متغیرهای احساس محرومیت‌اجتماعی با ضریب تأثیر(44/0) و سرمایه اجتماعی با ضریب تأثیر(39/0-) بر متغیر خشونت تأثیرگذار بودند.