مطالعه تطبیقی سیاست پیشگیری از جرم در پلیس ایران و ترکیه

Abstract

زمینه و هدف: در برنامه ریزی برای پیشگیری از جرم، غالباً از سه وضعیت پیشگیریکیفری یا قضایی، پیشگیری اجتماعی و پیشگیری وضعی از جرم یاد می شود. هدف این مقاله بررسی و تشریح این امر است که پیشگیری انتظامی یا پلیسی در کدام‌یک از این دسته بندی ها قرار دارد.. در این مقاله تقسیم بندی صورت گرفته توسط سازمان ملل متحد مبنا بوده و بر آن اساس روش های پیشگیری از جرم در ایران و ترکیه با هم مقایسه شده اند. روش: این تحقیق به روش اسنادی و با استفاده از منابع کتابخانه ای نوشته شده است. در این راستا با فیش برداری از منابع فارسی و انگلیسی و نیز سایت‌های معتبر اینترنتی به تحقیق و نگارش مطالب اقدام شده است. یکی از محوری ترین اسناد مورد مطالعه این مقاله، سند سازمان ملل متحد درباره پیشگیری از جرم می‌باشد. یافته‎ها: در پلیس ترکیه سه نوع از پیشگیری های اصلی اعم از اجتماعی، پلیسی و کیفری وجود داشته لیکن تفاوت‎هایی در کمیت و کیفیت اجرا با پلیس ایران دارد. در واقع، در پلیس ترکیه از پیشگیری وضعی با عنوان پیشگیری پلیسی یاد می شود. نتیجه‎گیری: براساس اصل 156 قانون اساسی ایران، وظیفه پیشگیری از جرم بر عهده قوه قضائیه می‌باشد. اما در قوانین عادی نیز شاهد برخی از مصادیق پیشگیری از جرم هستیم. پلیس ترکیه نیز ضمن برخورداری از ساختار لازم برای پیشگیری از جرم، تفاوت‌های بنیادینی با پلیس ایران در این زمینه ندارد.