پارادایم بین المللی جامعه ی امن ؛ تضمین حقوق بنیادین یا توسعه ی کنترل

Abstract

زمینه و هدف: استقرار جامعۀ امن به عنوان پارادایمی بی نالمللی به یکی از مهم ترین وظایفحکوم تها تبدیل شده است که در تمام جوامع، صرف نظر از نظام سیاسی حاکم، مورد تأیید و تصدیقشهروندان و واضعان سیاست جنایی قرار گرفته است. بر این اساس، دولت های مردم سالار با مداخلۀکمینه ای نظام کیفری در فضای آزاد مردم و جامعه از ی کسو، مرتفع نمودن عوامل موجد جرم ومداخله های اجتماعی پیشگیرانه از سوی دیگر سعی در جامع هپذیر کردن شهروندان و ایجاد جامعۀامن در بستر آزادی داشته اند. در حالی که در جوامع اقتدارگرا و اقتدارگرای فراگیر تثبیت جامعۀ امنمستمسکی برای افزایش کنترل و لحاظ نمودن آزادیِ حداقلی در بستر امنیت شده است.روش: پژوهش حاضر از نظر نوع و هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی است وجمع آوری اطلاعات در آن از طریق بررسی اسنادی و فی شبرداری بوده است.یافت هها و نتیجه گیری: یافته های تحقیق نشان م یدهد در جوامع مردم سالار، تلاش حداکثریدر راستای عل تشناسی بزهکاری، جلوگیری از توسعۀ فضاهای کنترل شده و اولویت تدابیر پیشگیرانۀکنشی افزایشی در مقابل اقدامات قهرآمیز و توان گیر است. این در حالی است که تأمین امنیتدر دولت های اقتدارگرای فراگیر، توسعۀ فضاهای تحتِ پایش، توسل به مقولۀ کیفری به عنوان دردس ��ترس ترین ابزار، با نادیده انگاشتن اصول مسلّم حقوقی و اخلاقی است، آن چنان که کنترلحداکثری از طریق سیاست جنایی تقنینی، قضایی و اجراییِ سخ تگیرانه حاکم شده و به دلیل عدمبه رسمیت شناخته شدن جامعۀ مدنی، تأمین امنیت در پرتو رویکردهای امنی تگرا و سرکوبگر است.