مقایسه تطبیقی اصول صلاحیتی برون مرزی در قوانین جزایی آلمان، چین و قانون مجازات اسلامی مصوب 1392

Abstract

حقوق جزای بین‌الملل برای حفظ نظم و امنیت در مبارزه با جرائم به دو نوع از صلاحیت متوسل می‌شود. اولین نوع که به عنوان اصل صلاحیت سرزمینی معروف شده است و قدیمی‌ترین و مهم‌ترین اصل در تعیین صلاحیت کیفری است به معنی اعمال صلاحیت‌های تقنینی، قضایی و اجرایی یک کشور در درون قلمرو و حاکمیت خود است. نوع دوم که استثنایی بر اصل صلاحیت سرزمینی است و برای رفع نقایص آن به وجود آمده است به معنی اعمال صلاحیت‌های تقنینی و قضایی و نه اجرایی در خارج از قلمرو حاکمیت است. نوع اخیر شامل اصول صلاحیتی شخصی، مبتنی بر تابعیت مجنی‌علیه، واقعی و جهانی است. توسل به حقوق تطبیقی و مطالعه قوانین سایر کشورها برای شناخت نقایص و مزایای آن‌ها می‌تواند بسیار مفید و راهگشا برای دیگر نظام‌های حقوقی باشد، بدین جهت در مقاله حاضر با رویکردی تطبیقی، اصول صلاحیتی برون‌مرزی در حقوق جزای بین‌الملل در قوانین جزایی ایران، آلمان و چین مورد بررسی قرار داده شده تا وجوه افتراق و اشتراک آن‌ها مشخص شود.