تدوین راهبرد‌های پیشگیری اجتماعی از تخلفات رانندگی در رانندگان اتوبوس برون‌شهری

Abstract

زمینه و هدف: امنیت ترافیکی، جزو مقولۀ امنیت در کشور محسوب می‌شود. وظیفۀ حاکمیت با توجه به حقوق شهروندان و تأمین آن در جهت پیشگیری از تخلفات رانندگی و با امعان نظر به سه درجۀ پیشگیری شامل پیشگیری وضعی، پیشگیری اجتماعی و پیشگیری کیفرمدار تعیین می‌شود. موضوع پژوهش حاضر، بررسی حوزۀ پیشگیری اجتماعی از تخلفات رانندگی است که شامل اجتناب از بی‌کیفرمانی مرتکب تخلفات رانندگی، وصول به‌موقع و متناسب جریمۀ رانندگان اتوبوس برون‌شهری می‌باشد. روش: نوع پژوهش، میدانی است. تعداد 100 نفر برای حجم نمونه انتخاب شدند. رؤسای پلیس‌ راه و پلیس راهور استان‌ها و رؤسای پلیس راهور مراکز استان‌ها به‌صورت تمام‌شمار به‌عنوان جامعۀ آماری انتخاب‌ شده و پس از دریافت تأیید اعتبار در روایی صوری پرسشنامه از نخبگان (دانشجویان دورۀ دکتری مدیریت ایمنی ترافیک)، پرسشنامه‌ها در اختیار آن‌ها قرار گرفته شد. اهداف این پژوهش، بررسی نقش میزان جرایم راهنمایی و رانندگی و رصد فراگیر در جهت اجتناب از بی‌کیفرمانی در پیشگیری از تخلفات رانندگان بخش حمل مسافر برون‌شهری (رانندگان اتوبوس) می‌باشد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که روایی خاصی بین اجتناب از بی‌کیفرمانی و پیشگیری از تخلفات رانندگی، وصول به‌موقع و اجتناب از تخلفات رانندگی و تناسب جریمه با تضاد منافع شهروندان متخلف وجود دارد. پیشنهادها: پیشنهاد می‌شود که وضع قوانین و مقررات و اصلاح قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی در سه حوزۀ عوامل مؤثر به‌عنوان الگوی راهبردی در پیشگیری از تخلفات رانندگی و به‌تبع آن، کاهش تصادفات رانندگی با عنوان رصد فراگیر و تدوین مجازات‌ها با لحاظ شدت، سرعت و قطعیت که در بازدارندگی مؤثر هستند، موردبهره‌گیری قرار گیرد.