الگوی مدیریت صحنۀ تصادف با تأکید بر کاهش تلفات بعد از سانحه

Abstract

زمینه و هدف: با توجه به اینکه میزان تلفات در کشورمان 51 درصد در صحنۀ تصادف و 49 درصد در حین انتقال از صحنۀ تصادف به بیمارستان را به خود اختصاص می‌‌دهد؛ لذا انجام پژوهش مذکور ضروری به نظر می‌‌رسد. هدف از این پژوهش، ارائۀ الگوی مناسب مدیریت صحنۀ تصادف با تأکید بر کاهش تلفات پس از سانحه می‌‌باشد. روش: پژوهش حاضر از لحاظ هدف، کاربردی و از لحاظ نوع، تحلیلی و توصیفی است. اطلاعات موردنظر از طریق انجام مطالعات میدانی و مصاحبه با خبرگان حوزۀ مدیریت صحنه تصادف و سوانح و تهیه و تکمیل پرسش‌نامه استخراج شد. جامعه و نمونۀ آماری این پژوهش، تعداد 56 نفر از خبرگان حوزۀ ایمنی و سلامت کشور می‌‌باشند. در تجزیه‌وتحلیل داده‌‌های به‌دست‌آمده از پژوهش برای طبیعی‌بودن متغیرها از آزمون کولموگروف – اسیمرنوف برای تأثیر‌‌گذاری و برای آزمون معنی‌داربودن متغیرها و عوامل از آزمون t و همچنین برای نکوئی مدل از آزمون 2smart pls استفاده شده است. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان داد که نه عامل در مدیریت صحنۀ تصادف تأثیر‌‌گذار هستند که عبارتند از: مدیریت واحد، زیرساخت‌‌های واحد و یکپارچه، آموزش و احساس مسئولیت در استفاده از تجهیزات مدرن، نظارت و مدیریت زمان، مسئولیت قانونی بر اساس شیوه‌‌نامه، سیاست‌‌گذاری، آمایش و مانور مشترک، مدیریت راهبردی، تعامل و اطلاع‌‌رسانی. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج به‌دست‌آمده، عوامل دارای اولویت عبارتند از مدیریت واحد، آموزش و احساس مسئولیت و زیرساخت‌‌های واحد و یکپارچه. همچنین آخرین اولویت و یا به تعبیر دیگر کمترین اولویت در پژوهش پیشِ ‌‌رو، مسئولیت قانونی بر اساس شیوه‌‌نامه می‌‌باشد.