ارزیابی مدل پیشگیری رشدمدار کانادا در سنجه ی سیاست‌ جنایی ایران

Abstract

زمینه و هدف: پیشگیری رشدمدار از گرایش اطفال به بزهکاری در کشورهای توسعه‌یافته نظیر کانادا توسط واضعان سیاست جنایی، مورد تاکید قرار گرفته است. رویکرد و راهبردهای پیشگیری رشدمدار در سیاست جنایی پیشگیرانه کانادا به یک شکل نبوده و با توجه به خود طفل یا محیط اطراف او از جمله مدرسه و خانواده، سازوکارهای پیشگیری رشدمدار و روش‌های مقابله و مبارزه با این معضل متفاوت می­باشد. هدف اصلی نگارندگان در این مقاله ارزیابی مدل پیشگیری رشدمدار کانادا در سنجه ی سیاست‌ جنایی ایران است. روش: پژوهش حاضر از نظر ماهیت و روش، تحلیلی-توصیفی و از نوع پژوهش‌های آزمون‌سازی و اعتباریابی است. و جمع‌آوری اطلاعات در آن از طریق بررسی اسنادی و فیش‌برداری بوده است. جامعه آماری پژوهش شامل اساتید و کارگزارن قضایی اعم از قضات و وکلای استان تهران هستند و انتخاب حجم نمونه به دلیل نبود آمار دقیق به وسیله فرمول جامعه نامشخص به تعداد 384 نفر برآورد شده است. یافته‌ها: برنامه‌های پیشگیری رشدمدار در سیاست جنایی کانادا تا حدود زیادی وامدار سیاست جنایی ایالات متحده در این زمینه است از راهبردهای خانواده محور، راهبردهای مدرسه محور و راهبردهای طفل محور تشکیل شده است. این راهبردها در جامعه ایرانی هر کدام با 15 سوال مستقیم و عینی جمعاً به تعداد 45 سوال شاخص‌سازی شده‌اند. یافته‌های کمی حاصل از این اعتباریابی نشان می دهد همه 45 سوال مطرح شده برای سه مفهوم اصلی دارای اعتبار آماری هستند و استفاده از این شاخص‌سازی برای تحقیقات بعدی توصیه می‌شود. نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از تحلیل عاملی تاییدی مرتبه اول و دوم در این پژوهش نشان داده‌اند که توجه به راهبردهای خانواده و مدرسه اهمیت بیشتری به نسبت راهبردهای طفل محور دارند. این بدان معنی است که سیاست‌گذاری بر روی خانواده و مدارس در جامعه ایرانی بهتر و مطلوب‌تر از اعمال مستقیم سیاست‌ها بر روی خود اطفال است.