آسیب شناسی سیاست جنایی تقنینی ایران در زمینه راهبردهای پلیس در مبارزه با قاچاق کالا

Abstract

زمینه و هدف: قاچاق کالا تهدیدی ساختاری علیه امنیت اقتصادی بوده که در این راستا، وظایف متعددی بر عهده ناجا نهاده شده است. در عین حال، این وظایف متعدد، منطبق بر تحولات سریع اقتصادی و ساختار نیروی انتظامی نبوده، عملاً تأثیری پایدار بر کاهش قاچاق کالا نخواهد داشت.‌ روش تحقیق: این مقاله با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناختی درصدد پاسخ بدین پرسش است که راهبردهای جدید پلیس در مبارزه با قاچاق کالا و ارز و همچنین آسیب‌شناسی آن از منظر سیاست جنایی تقنینی ایران چیست؟ یافته‌ها: مقنن در قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز در زمینه رویکرد درون سازمانی به سمت اصلاحات راهبردی- مدیریتی، ساختاری و ارتقاء نیروی انسانی و در زمینه برون سازمانی بر نقش پیشگیرانه پلیس تأکید نموده است. نتایج: به دلیل رویکرد منقبضانه قانون برنامه پنج‌ساله ششم توسعه، و بالتبع ناکافی بودن منابع مالی و انسانی، پلیس توان اصلاحات درون سازمانی لازم برای مبارزه قاطع با قاچاق را براساس قانون جدید نداشته و از طرف دیگر، قانون مبارزه با قاچاق نسبت به راهبردهای نوین سیاست جنایی مانند بازدارندگی متمرکز و سوت زنی فاقد احکام قانونی لازم می‌‌باشد. همچنین آن‌چه که نقش پلیس در پیشگیری از قاچاق نامیده می‌شود، در واقع تنها ناظر به ابزارهای مقابله‌ای پلیس است.