واکاوی سیاست‌های دولت موقت و گروه‏های درگیر در مواجهه با بحران کردستان (1357-1358ش)

Abstract

هدف این نوشتار، بررسی بحران کردستان در سال‏های آغازین انقلاب با تاکید بر مواضع دولت موقت و گروه‌های سیاسی فعال در این منطقه است. این مقاله با روش (توصیفی – تحلیلی) به بررسی این موضوع می‏پردازد. مسئلۀ اصلی در این تحقیق، چرایی پدید‏آمدن و استمرار بحران کردستان پس از انقلاب 57 است. برای دستیابی به این اهداف، پژوهش حاضر درصدد است تا به این پرسش پاسخ دهد که دلایل ناکامی سیاست‌های دولت موقت در حل بحران کردستان چه بوده است؟ یافته‏های این مقاله نشان می‏دهد که وجود عقب ماندگی‌های تاریخی و سیاست‌های تبعیض‏آمیز رژیم پهلوی، عامل اصلی پدید آمدن حرکت‏های خود‌مختاری و جدایی‏طلبانه در کردستان بود. تلاش دولت موقت و برخی گروه‏های سیاسی فعال در منطقه برای حل مسئله به صورت مسالمت‌آمیز به دلیل وجود نیروهای افراطی در کردستان به نتیجه نرسید و همین مسئله عامل اصلی تداوم و عمیق‌تر شدن بحران کردستان در سال­های آغازین انقلاب بود. همچنین به بررسی سیاست‏های دولت موقت و گروه‌های سازمان انقلابی زحمتکشان، حزب دموکرات کردستان، مکتب قرآن و سایر گروه‌های فعال در منطقه خواهیم پرداخت.