بررسی نقش آموزش و تربیت حفاظتی در صیانت از کارکنان (با رویکرد خود حفاظتی)

Abstract

یکی از اصلی‌ترین مؤلفه‌های«رسیدن به خودحفاظتی و خودواپایشی» ‌آموزش و تربیت حفاظتی کارکنان است. با این روش می‌توان کارکنان را به سمت خودواپایشی درونی و خودپایی هدایت کرد تا از طریق ایجاد و نهادینه کردن فرهنگ خودحفاظتی در بین کارکنان‌، هر فرد، عامل واپایش کنندۀ همه‌جانبه و نیرومندی را در درون خود احساس کند؛ به‌ طوری که وی را دائم به سمت انجام صحیح وظایف محوله هدایت نماید. اگر چنانچه آموزش و تربیت حفاظتی‌ با استفاده از ظرفیت‌های فرماندهان و با نظر گرفتن توانایی مخاطبان، رفع موانع و آسیب‌های آموزشی‌ انجام گیرد، رسیدن به هدف‌های تربیت حفاظتی- که همانا ایده‌آل‌ترین آن رسیدن به خودحفاظتی و خودواپایشی است- میسر خواهد شد. این مقاله به روش اسنادی و کتابخانه‌ای و با هدف شناخت نقش آموزش و تربیت حفاظتی در صیانت از کارکنان ناجا انجام شده است. دستاوردهای مقاله عبارتند از: خودحفاظتی دارای نتایج مثبتی از قبیل افزایش محبت و دوستی و همچنین راستگویی و صداقت در سازمان، توجه جدی بر پیشگیری قبل از درمان و افزایش ضریب مقاومت کارکنان و ... می‌باشد. همچنین فرماندهان ناجا با توجه به اینکه نقش آنان در فرایند تربیت، از نوع غیرمستقیم، غیررسمی، خاموش، پنهان و عملی و نه کلامی بوده، بیشترین نقش کیفی را در تربیت حفاظتی کارکنان تحت امر دارند. چنانچه تربیت حفاظتی به‌درستی انجام شود، تبدیل به مقوله خودواپایشی و خودحفاظتی در فرد خواهد شد.