نقش خودپایی حفاظتی در تعالی رفتار کارکنان ناجا

Abstract

فرهنگ خودحفاظتی ضامن حفظ سلامت فردی کارکنان در برابر تهدیدها، آسیب‌پذیری‌ها و خطرهای بالقوه و بالفعل بوده و درنهایت موجبات صیانت نیروها، سازمان‌ها و یگان‌های نیروهای مسلح را فراهم می‌آورد. فرهنگ خودحفاظتی موجب تعالی امنیتی فرد فرد کارکنان بوده و ارتقای این تفکر و نهادینه‌کردن آن در نیروهای مسلح، بسیاری از تهدیدها و آسیب‌پذیری‌های دشمنان را خنثی کرده و مطمئن‌ترین و بهترین شیوه حفظ و پایداری و صیانت از نیروهای مسلح می‌باشد. ایجاد فرهنگ خودحفاظتی در ناجا مستلزم تشویق کارکنان خودکنترل میان کارکنان و همکاری و بهره‌گیری مطلوب آن‌ها در جهت بهبود و تقویت فرهنگ خودحفاظتی است. اگر فرماندهان و مدیران ناجا بتوانند زمینه را برای نیاز افراد به کسب موفقیت و انگیزه توفیق‌طلبی فراهم کنند، می‌توان انتظار داشت که برای نیل به این هدف، افراد به خودکنترلی و خودحفاظتی بپردازند. بنابراین باتوجه به نگرش فوق و جایگاه خودپایی حفاظتی در تعالی رفتار کارکنان ناجا، پژوهش حاضر با اشاره به تعاریف کارآمد به خودپایی پرداخته و برای پاسخگویی به این سؤال که «آیا با خودپایی حفاظتی می‌توان تعالی رفتار کارکنان ناجا را ارتقا داد؟» از روش کاربردی و ابزار جمع‌آوری اسنادی و کتابخانه‌ای استفاده شده است. نتایج به‌دست آمده، حاکی از آن است که در سطح ناجا کارکنانی وجود دارند که همگی نسبت به وظایف محوله آگاهی و آشنایی یکسان و کاملی ندارند و همه عملکرد آن‌ها در چارچوب تعیین شده نبوده و نسبت به صیانت و حفاظت از آن دارای حساسیت و مسئولیت‌پذیری یکسانی نیستند. از این‌رو پیاده‌سازی الگوی فرایند خودحفاظتی بایستی متناسب با وضعیت کارکنان و ویژگی‌های متفاوت آن‌ها صورت پذیرد و قطعاً میزان دشواری و سختی پیاده‌سازی الگوی مدنظر، ارتباطی مستقیم با وضعیت کارکنان و ویژگی‌های متفاوت آن‌ها خواهد داشت.