توانمند سازی مدیران؛ زیربنای ارتقای کیفیت خدمات در کلانتری و پاسگا ههای انتظامی

Abstract

هدف این پژوهش، شناسایی رابطه توانمندسازی مدیران با کیفیت خدمات درکلانتری و پاسگاه‌های انتظامی پلیس است. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی و از نظر داده‌ها کمی با استفاده از شیوه پیمایش است. جامعه آماری پژوهش را تمام دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد رسته انتظامی دانشگاه علوم انتظامی امین تشکیل می­‌دهد که با استفاده از روش نمونه‌­گیری تصادفی ساده، 110 نفر تعیین شد. ابزار پژوهش برای متغیر توانمندسازی پرسشنامه 41 سؤالی محقق­ ساخته و برای متغیر کیفیت خدمات انتظامی، پرسشنامه 17 سؤالی پاراسورامان، زیتامل و بری[1] (1988) است. روایی ابزار با روایی صوری تأیید و پایایی نیز با استفاده از فرمول آلفای کرونباخ به ترتیب، 79/0 و 81/0 محاسبه شده است. برای تحلیل داده‌­ها از آزمون­های همبستگی و رگرسیون خطی چندگانه بهره گرفته شد. یافته­‌ها نشان داد که از نظر جامعه نمونه مورد مطالعه بین توانمندسازی و کیفیت خدمات کلانتری و پاسگاه‌های انتظامی رابطه معناداری معادل 703/0 وجود دارد؛ بدین‌ معنا که در کلانتری و پاسگاه‌های انتظامی، ارتقای توانمندسازی بر میزان کیفیت خدمات پلیس تأثیر دارد. نتایج تحقیق بیانگر این است که هرچه قدر ابعاد و شاخصهای توانمندسازی در کلانتری­ها وپاسگاه‌های انتظامی مورد توجه قرار گیرد و بهبود یابد، به همان اندازه می‌توان کیفیت خدمات را بهبود بخشید. [1]. Parasurama, Zeithaml & Berry