نقش تستوسترون بر روی اختلالات حافظه ‏ناشی از بیماری آلزایمر ایجادشده به‌وسیله ‏داروی استرپتوزوتوسین، در موش‌های ‏صحرایی نر بالغ

Abstract

بیماری آلزایمر فرم مشترکی از دمانس پیشرونده مغزی است و معمولاً بین دهه‌های ششم تا نهم زندگی رخ می‌دهد با توجه به این‌که ما بین هورمون‌های استروئیدی و بیماری‌های نورودژنراتیو ارتباط مستقیمی وجود دارد بنابراین در این مطالعه اثر هورمون تستوسترون بر روی موش‌های صحرایی دریافت‌کننده داروی استرپتوزوتوسین (STZ) که عامل اختلالات حافظه و یادگیری است مورد بررسی قرار گرفت.تمام مطالعات بر روی موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار صورت گرفت. در این تحقیق موش‌های صحرایی نر با تزریق داخل بطنی داروی استرپتوزوتوسین (mg/kg/icv3) در روزهای اول و سوم، و اختلالات حافظه بعد از 2 هفته با استفاده آزمون یادگیری احترازی غیر فعال انجام شد. عمل جراحی گنادکتومی و حذف بیضه‌ها، در دیگر گروه‌ها به‌صورت مجزا صورت گرفت. 2 هفته بعد تست الایزا برای اندازه‌گیری مقدار تستوسترون و اختلالات حافظه بعد از 4 هفته با استفاده از آزمون یادگیری احترازی غیرفعال انجام شد. هورمون تستوسترون (mg/kg/sc 1) به‌مدت 6 روز تزریق شد. داروی فلوتامید به‌عنوان آنتاگونیست گیرنده‌های آندروژنی (mg/kg/ip 10) و داروی تاموکسی فن به‌عنوان آنتاگونیست گیرنده‌های استروژنی (mg/kg/ip 1)، داروی لتروزول به‌عنوان مهارکننده آنزیم آروماتاز (mg/kg/ip 4) به‌مدت 6 روز بعد از اولین تزریق داروی استروپتوزوتوسین مورد استفاده قرار گرفت.استفاده از داروی استرپتوزوسین و عمل جراحی گنادکتومی باعث کاهش مشخص حافظه کوتاه‌مدت (STL1) و حافظه بلندمدت (STL2) در آزمون یادگیری احترازی غیر فعال گردید. جایگزینی هورمون تستوسترون در موش‌های صحرایی گنادکتومی شده، و گروه دریافت‌کننده داروی استرپتوزوتوسین، به‌طور معنی‌داری STL1 و STL2 را در حد گروه کنترل افزایش داد. استفاده از داروهای فلوتامید، لتروزول و تاموکسی فن حافظه و یادگیری را به‌صورت معنی‌دار نسبت به گروه کنترل از بین برد همچنین جایگزینی تستوسترون در گروه‌های گنادکتومی و دریافت‌کننده داروی استروپتوزوتوسین به‌طور معنی‌داری اختلالات حافظه و یادگیری را بهبود بخشید.استفاده از هورمون تستوسترون، اختلالات حافظه و یادگیری را در موش‌های صحرایی آلزایمری و گنادکتومی شده را بهبود بخشید.