رابطه بین اخلاق، ارزش‏های شخصی و رضایت زناشویی در بین زوجین در شهر مغان

Abstract

هدف: هدف این پژوهش بررسی رابطه بین اخلاق، ارزش‏های شخصی زوجین و رضایت زناشویی آنها در شهرمغان بود. روش: در این پژوهش 125 زوج (که یکی از همسران به عنوان معلم در مدارس شهر مغان اشتغال داشتند) به صورت نمونه گیری تصادفی خوشه ‏ای انتخاب شدند و به پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ، پرسشنامه بنیان‌های اخلاقی هایت و گراهام (MFQ30) و زمینه یاب ارزشی شوارتز (SVS) پاسخ دادند. اطلاعات به وسیله روش‌های آماری (ضریب همبستگی پیرسون، آزمون t و رگرسیون گام به گام) تجزیه و تحلیل شدند. یافته ‏ها: نتایج نشان داد که رابطه مثبت و معناداری بین اخلاق و ارزش ‏های شخصی (به جز خوشی/ لذت گرایی) وجود داشت. همچنین نتایج نشان داد که در ابعاد اخلاقی (انصاف و مراقبت/ آسیب)، بین زنان و مردان تفاوت معناداری وجود داشت. همچنین تفاوت معناداری بین مردان و زنان در رضایت زناشویی مشاهده شد. تمام ابعاد اخلاقی رابطه مثبتی با تمام ارزش ‏های شخصی به جز ارزش ‏های خوشی/ لذت گرایی داشتند. زنان و مردان در ریخت‏های ارزشی همنوایی، جهان شمول‌نگری و امنیت تفاوت معناداری نشان دادند. نتیجه گیری: در بافت سنتی مذهبی در منطقه مغان ایران برای طبقه متوسط زوجین معلم، به نظر می‌رسدکه زنان و مردان در اولویت اخلاقی و ارزش‏های خود متفاوت هستند.این مقاله در مورد روابط بین این متغیرهای در مردان و زنان و نقش این متغیرها در رضایت زناشویی آنها با توجه به این زمینه فرهنگی خاص بحث می‌کند.