رابطه دین و توسعه با تأکید بر آموزههای دینی

Abstract

<span class="fontstyle0">چکیـده<br /></span><span class="fontstyle1">بحث توسعه که گستردگی و اهمیت قابل ملاحظهای دارد، در دهههای اخیر مورد توجه<br />اندیشمندان حوزههای مختلف قرار گرفته است. توجه صاحبنظران رشتههای مختلف<br />به موضوع توسعه، زمینه مطالعات و پژوهشهای متفاوت و متناسب با این رشته را برای<br />رسیدن به توسعه و تفسیری از رشته خود با شرایط زمان واداشته است.<br />در این مقاله قصد داریم با ارائه تعاریفی از توسعه و دین، زمینههای ارتباط این دو بحث و<br />نقش آموزههای دینی بر اصل توسعه را بررسی نماییم و با بیان این دیدگاه که دین اسلام<br />کوشش دارد که حیات آدمیان را تدبیر کند و از طرفی دیگر، در دنیای جدید، پدیدههای<br />متنوعی ظهور کرده و میکند که هر کدام به سهم خود بر نحوه زیست و زندگی انسانها<br />تأثیر میگذارد؛ بنابراین، در این وضعیت برای یک جامعه دینی، مهمترین پرسش این<br />است که نسبت دین او با دنیای جدید چیست؟<br />مکتب اسلام بر توسعه جهانی تأکید دارد که به دست همه و برای همه باشد و تنها راه<br />رسیدن به این توسعه، انقلابی همگانی است که در سایه نیاز، در سطح جهانی تحقق<br />مییابد و به تحولی فراگیر و رشد و تکامل معنوی و عقلی میانجامد که ریشه رشد مادی<br />به صورت پایدار، همراه با تعامل و تعادل کامل و بدون ضرر رساندن به دیگران ـ نه تنها<br />انسانها، حتی به طبیعت پیرامون است. آموزههای اسلام و دیگر ادیان الهی در موارد<br />متعدد بر ابعاد توسعه جهانی و همگانی تأکید داشته و داعیهدار این نکته است که منجی<br />آخر نیز به مرز و محدوده جغرافیایی محدود نیست و مسئولیت برپایی نظام الهی را در<br />سطوح جهانی بر عهده دارد.<br /></span>