عوامل و مؤلفه‌های تأثیرگذار بر افزایش تعلق مکانی و ماندگاری جوانان در محیط‌های روستایی (مطالعة موردی: دهستان فضل شهرستان نیشابور)

Abstract

مهاجرت جوانان روستایی می­تواند زمینه­ساز بحران­های اقتصادی، اجتماعی، اکولوژیکی و فرهنگی متعددی در مقصد و مبدأهای مهاجرت باشد. یکی از راه­های کاهش مهاجرت جوانان، افزایش رضایت­مندی آنان از زندگی می­باشد. بر این اساس پژوهش حاضر، با هدف بررسی عوامل تأثیرگذار بر ماندگاری و تعلق مکانی جوانان در روستا انجام شد. برای رسیدن به هدف پژوهش از روش­شناسی تحلیلی- تبیینی از طریق شیوة مطالعة اسنادی و پیمایشی(پرسشنامة محقق ساخته) استفاده شد. جامعة نمونه پژوهش را 127 نفر از خانوارهای روستایی(با محوریت جوانان هر خانواده) دهستان فضل شهرستان نیشابور تشکیل داده­اند که از طریق روش کوکران(با خطای 1/0) به دست آمده است. برای جمع­آوری داده­ها از روش نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای با ابزار پرسشنامه بر اساس شاخص­ها و مؤلفه­های ابعاد 4 گانه استفاده شد. پایایی ابزار اندازه­گیری با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ (944/0)، تأیید شد. یافته­های این پژوهش با استفاده از آزمون Tحاکی از آن است که تمامی مؤلفه­ها و شاخص­های مورد بررسی در سطح آلفا 05/0 معنادار بودند. بیش­ترین میانگین نیز مربوط به مؤلفه اقتصادی با شاخص­های اشتغال روستایی و هزینه­های زندگی می­باشد. از طرفی دیگر نتایج رگرسیون نیز مؤید این مطلب است که مؤلفه اقتصادی بیش­ترین اثر را در ایجاد حس تعلق مکانی و ماندگاری جوانان روستایی داشته و روستای ادگ با توجه به مدل کوپراس بالاترین سطح را جهت ایجاد حس تعلق مکانی و ماندگاری جوانان داراست.