تحلیلی بر وضعیت آمادگی الکترونیکی کلانشهر تبریز جهت استقرار شهر الکترونیک

Abstract

<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> مهم­ترین هدف شهر الکترونیک، خدمت­رسانی مطلوب به شهروندان و کسب رضایت آنان می­باشد. برای نیل به مقوله شهر الکترونیک، شهر باید به درجه­ای مطلوب از آمادگی الکترونیکی دست یابد. عدم توجه به کاربران به عنوان عامل بازدارنده در آمادگی الکترونیکی عمل می‌کند. بدین معنی که جهت موفقیت در هر طرح ابتکاری دولت الکترونیک، شهروندان باید به خوبی از سیستم استفاده کنند. از این­رو، هدف پژوهش حاضر، ارزیابی آمادگی الکترونیکی شهر تبریز در به­کارگیری فناوری­ اطلاعات می­باشد. تحقیق حاضر به روش توصیفی- تحلیلی انجام گرفته و داده­های مورد نیاز از طریق مطالعه کتابخانه­ای و میدانی (پرسشنامه) جمع­آوری گردید. با استفاده از فرمول کوکران حجم نمونه به تعداد 383 نفر تعیین گردید. روش نمونه­گیری به­کار رفته در این تحقیق نیز، نمونه­گیری طبقه‌ای- خوشه­ای بوده است. با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ میزان پایایی پرسشنامه­ها، 76% به دست آمد. بر اساس مدل CID مؤلفه­های تحقیق در 5 دسته طبقه­بندی گردید. تحلیل داده­ها با استفاده از آزمون­های آماری کروسکال والیس، تی­تک نمونه­ای و روش دیون انجام گرفت. بر اساس آزمون تی­تک نمونه­ای در تمام مناطق، مقدار میانگین مؤلفه­ها بیشتر از حد مبنا (2) بوده و میزان سطح معناداری (000/0) یعنی کمتر از 05/0 به دست آمد. بنابراین مناطق مورد مطالعه از لحاظ آمادگی الکترونیکی در وضعیت مطلوبی قرار دارند. جهت مقایسه بین مناطق از آزمون کروسکال والیس و دیون استفاده شد. بر اساس این آزمون بین مؤلفه­های دسترسی الکترونیک، جامعه الکترونیک، اقتصاد الکترونیک و سیاست الکترونیک تفاوت­های معنی­داری بین مناطق وجود دارد. فقط در مؤلفه آموزش الکترونیک هر 4 منطقه در وضعیت نامطلوبی قرار دارند. بر اساس یافته‌های این تحقیق، اگر آمادگی الکترونیکی یک شهر مورد توجه قرار نگیرد؛ می­تواند به عنوان یک عامل بازدارنده و مانع در طرح‌های ابتکاری دولت الکترونیک عمل کند.