بررسی تنوع جمعیت‌‌های گل جالیز مصری (Orobanche aegyptiaca) در واکنش به علف‌کش‌‌ها و بنزوتیادیازول در گوجه فرنگی (Lycopersicum esculentum)

Abstract

آگاهی از تنوع جمعیت‌‌های گل جالیز در واکنش به علف‌کش‌‌ها می‌تواند کمک بزرگی در راستای بهبود مدیریت آن‌‌ها باشد. پژوهشی به صورت آزمایش فاکتوریل طی سال‌های 1389 و 1390 در قالب طرح بلوک‌‌های کامل تصادفی با 3 تکرار انجام شد. عامل اول 12 جمعیت گل جالیز مناطق مختلف کشور و عامل دوم سه بار پاشش علف‌کش گلایفوزیت (41%EC) به مقدار 21 و 41 ‌میلی‌لیتر ماده مؤثره در هکتار، علف‌کش سولفوسولفورون (75%WG) 27 و 50 گرم ماده مؤثره در هکتار و همچنین محلول پاشی بوته‌‌های گوجه فرنگی با غلظت‌‌های 15، 20 و 30 <br /> پی پی ام ماده مؤثره بنزوتیادیازول، 30، 40 و 50 روز پس از نشاء و قرارگیری بذور آن به مدت 36 ساعت در 15، 20 و 30 پی پی ام بنزوتیادیازول، شاهد با و بدون گل جالیز بودند. درصد کاهش تراکم، وزن خشک گل جالیز نسبت به شاهد آلوده و درصد افت عملکرد گوجه فرنگی نسبت به شاهد بدون آلودگی، محاسبه شد. بهترین تیمار برای کنترل گل جالیز به جز جمعیت ارومیه، تیمار سولفوسولفورون 50 گرم ماده مؤثره در هکتار با سه بار پاشش بود وفقط جمعیت گل جالیز بهشهر را کاملاً کنترل کرد. جمعیت ارومیه با گلایفوزیت 41 ‌میلی‌لیتر در هکتار بهتر کنترل شد. بنزوتیادیازول بجز تیمار سه بار محلول پاشی با غلظت 30 پی پی ام ماده مؤثره، کارایی مناسبی در کنترل گل جالیز نداشت.