ارزیابی رابطه مدیریت محلات با حکمروایی شهری در کلانشهر تهران (مطالعه موردی: مناطق 1، 12 و 16 شهر تهران)

Abstract

با گسترش شهرنشینی و رشد لجام گسیخته شهرها در طی دهه­های اخیر، مشکلات و نارسائی­های فزاینده­ای در حیطه مدیریت شهری به­وجود آمده است. یکی از رویکردهای مورد تأکید برای بهبود عملکرد مدیریت شهرها و حل مسائل و مشکلات شهری به­کارگیری طرح مدیریت محله­ای یا همان رویکرد نوین "خود مدیریتی" شهروندان در امور متنوع مدیریت شهری می­باشد. در سال­های اخیر مدیریت شهری تهران برای مدیریت هرچه بهتر این شهر و کاهش مشکلات و نارسائی­های خدمات ارائه شده به شهروندان تهرانی اقدام به پیاده­سازی طرح مدیریت محلات در سطح محلات شهر تهران کرده است. با این توصیف، مقاله حاضر به­دنبال این موضوع می­باشد که اولاً مدیریت محلات در دستیابی به هدف خود تاکنون موفق عمل کرده است؟ ثانیاً مدیریت شهری مناطق مورد مطالعه نسبت به شاخص­های حکمروایی مطلوب شهری در چه وضعیتی قرار دارد؟ و در نهایت این که آیا اجرای طرح مدیریت محلات می­تواند زمینه و بستری برای تحقق رهیافت حکمروایی مطلوب شهری در مدیریت شهری مناطق مورد مطالعه ایجاد کند؟ نوع تحقیق کاربردی و روش مطالعه توصیفی- تحلیلی می­باشد. روش جمع­آوری اطلاعات کتابخانه­ای و پیمایشی با استفاده از پرسشنامه بوده و تجزیه­وتحلیل داده­ها با استفاده از نرم­افزار SPSS صورت گرفته است. حجم نمونه تحقیق با استفاده از فرمول کوکران 400 نفر محاسبه گردید. نتایج به­دست آمده از تحقیق نشان داد که مدیریت محلات در دست­یابی به اهداف خود تاکنون موفق عمل نکرده است؛ هم­چنین مدیریت شهری مناطق مورد مطالعه نسبت به شاخص­های حکمروایی مطلوب شهری در وضعیت مطلوبی قرار ندارد؛ و این­که همبستگی بالایی بین طرح مدیریت محلات و زمینه­سازی برای تحقق حکمروایی مطلوب شهری در مدیریت شهری مناطق مورد مطالعه وجود دارد.