اثر تمرین اینتروال شدید بر بیان ژن‌های TRAF6 و MuRF1 در عضلۀ بازکنندۀ طویل انگشتان پای موش‌های پیر

Abstract

یکی از سازوکارهای دخیل در آتروفی عضلانی مسیر TRAF6/MuRF1 است که ممکن است تجزیۀ عضلانی را افزایش دهد. ازاین‌رو هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین HIIT بر بیان ژن‌های TRAF6 و MuRF1 عضلۀ بازکنندۀ طویل انگشتان پای ((EDL موش‌های پیر C57bl/6 بود. بدین‌منظور، 28 سر موش C57bl/6 پیر (14=n) و بالغ (14=n) هر گروه در 2 گروه تمرین (7=n) و کنترل (7=n) قرار گرفتند که گروه‌های تمرین بعد از یک هفته آشناسازی در برنامۀ 4 هفته HIIT شرکت کردند و 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی قربانی و عضلۀ EDL استخراج و به‌وسیلۀ روش Real-time Pcr بیان ژن‌ها اندازه‌گیری شد. در مقایسۀ گروه‌های پیر و بالغ، عامل پیری اثر معنا‌داری بر بیان ژن‌های TRAF6 و MuRF1 دارد (به‌ترتیب 005/0=<em>P</em><em> و </em>004/0=<em>P</em>)، همچنین تمرین ورزشی به‌طور چشمگیری بیان این دو را تحت تأثیر قرار می‌دهد (0001/0=<em>P</em>). همچنین یافته‌ها نشان می‌دهد که پیری اثر معنا‌داری بر وزن نسبی عضله EDL داشته است، به‌طوری‌که اختلاف معنا‌داری بین گروه‌های بالغ و پیر کنترل (032/0=<em>P</em>) مشاهده شد، ولی این مقدار به لحاظ آماری در هر دو گروه‌های بالغ (117/0=<em>P</em>) و پیر (321/0=<em>P</em>) معنادار نبود. بنابراین، بالا رفتن سن همراه با افزایش بیان ژن‌های TRAF6 و MuRF1 است که احتمالاً در تغییرات تودۀ عضلانی همراه با افزایش سن درگیرند و با توجه به اینکه تمرینات با شدت بالا بیان این ژن‌ها را کاهش می‌دهد، این تمرینات می‌توانند در دوران سالمندی به‌منظور حفظ تودۀ عضلانی استفاده شوند.