اثر پیاده‌روی بر کیفیت، کمیت و برخی پارامترهای فیزیولوژیک مرتبط با خواب در مردان سالمند

Abstract

هدف این پژوهش، بررسی اثر هشت هفته برنامة پیاده‌روی بر کیفیت، کمیت و برخی پارامترهای فیزیولوژیک مرتبط با خواب (TG, TC, HDL) در مردان سالمند بود. به این منظور 20 مرد سالمند سالم (با میانگین سنی 24/7?4/72 سال، قد 11/6 ?59/163 سانتیمتر و وزن 19/9?31/68 کیلوگرم) به صورت تصادفی به دو گروه 10 نفرة پیاده‌روی و شاهد تقسیم شدند. آزمودنی‌ها در گروه پیاده‌روی به مدت هشت هفته هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 45 – 30 دقیقه با شدت 75 – 60 درصد حداکثر ضربان قلب ذخیره روی نوارگردان تمرین کردند. کیفیت خواب آزمودنی‌ها توسط پرسشنامة کیفیت خواب پیتزبورگ (PSQI) و کمیت خواب توسط ثبت طول مدت خواب مفید شبانة آزمودنی‌ها ارزیابی شد. متغیرهای فیزیولوژیک مرتبط با خواب نیز (TG, TC, HDL)، قبل و بعد از هشت هفته پیاده‌روی توسط نمونه‌گیری خون سنجیده شد. نتایج نشان داد که در گروه پیاده‌روی کیفیت خواب آزمودنی‌ها 31 درصد بهبود یافت و کمیت خواب نیز 45 دقیقه افزایش داشت که از لحاظ آماری معنی‌دار بود (05/0P<). به‌علاوه، در گروه پیاده‌روی تغییرات TC و HDL بهبود معنی‌داری داشت (05/0P<). نتایج آزمون t مستقل هم نشان داد که کیفیت و کمیت خواب بین دو گروه پیاده‌روی و شاهد تفاوت معنی‌داری داشت (05/0P<). با این حال هیچ رابطه‌ای بین تغییرات کیفیت و کمیت خواب با تغییرات متغیرهای فیزیولوژیک مرتبط با خواب مشاهده نشد. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت هشت هفته پیاده‌روی کیفیت و کمیت خواب را به همراه برخی از پارامترهای فیزیولوژیک مرتبط با خواب در سالمندان بهبود می‌بخشد و به‌عنوان راهی برای درمان مشکلات خواب در سالمندان مفید خواهد بود.