رهیافتی بر ساختار و کارکردهای دیوان وکالت در عصر امام حسن عسگری (ع)

Abstract

<span class="fontstyle0">امام حسن عسگری (ع،) در مدت کوتاه امامت خویش، با سه تن از خلفای عباسی معاصر بود. آنان از هر سو آن<br />حضرت (ع) را تحت کنترل داشتند. شرایط بحرانی که ائمه (ع) در زمان عباسیان با آن رو به رو شدند ایشان را<br />واداشت تا ابزار جدیدی را برای ارتباطات با اعضای جامعهی خود جستجو کنند. وظایف این نهاد به امور مالی<br />محدود نبود؛ وظایف ارشادی، ارتباطی و سیاسی را نیز شامل میشود. نظام زیرزمینی ارتباطات (دیوان وکالت) از عصر<br />امامت امام باقر (ع) آغاز و این سازمان به طور مداوم و مستمرتا عصر غیبت کبری به فعالیت خود ادامه داد. به این<br />معنا که در عصر هیچ یک از ائمه کار این نهاد به تعطیلی کشیده نشد. دوران منتهی به عصر غیبت به ویژه عصر امام<br />حسن عسگری (ع) یکی از حساسترین و مهمترین دوران فعالیت این نهاد است. در این تحقیق تلاش شدهاست با<br />روش توصیفی</span><span class="fontstyle2">– </span><span class="fontstyle0">تحلیلی، به واکاوی ساختار و کارکرد سازمان وکالت در عصر امام حسن عسگری(ع،) و نقش آن<br />حضرت (ع) در تقویت آن مورد بررسی قرارگیرد. برآیند این پژوهش حاکی از آن است که در رأس این سازمان امام<br />حسن عسگری قرارداشت سپس عثمان بن عمر به عنوان وکیل ارشد؛ و برخی از برجستهترین وکلای ایشان به عنوان<br />دستیار وکیل ارشد، وکالت نواحی مختلف را برعهده داشتند؛ و بالاخره وکلای محلی در شهرهای و نواحی مختلف<br />شیعهنشین در قاعده هرم قرارداشتند</span> <br /><br />