مقایسه ناگویی هیجانی و تصویر بدنی در افراد چاق، دارای اضافه وزن و وزن بهنجار

Abstract

چکیده<br />هدف: چاقی یکی از مشکلاتی است که سلامت افراد جامعه را تهدید<br />میکند. تحقیق حاضر با هدف مقایسه ناگویی هیجانی و تصویر بدنی<br />افراد چاق، دارای اضافه وزن و بهنجار صورت گرفته است.<br />روش: برای این منظور مجموعا 214 نفر شامل 73 فرد چاق (مراجعه<br />کننده به بیمارستان مصطفی خمینی تهران)، 61 فرد دارای اضافه وزن و<br />80 فرد با وزن طبیعی مورد مطالعه قرار گرفتهاند. ابزارهای مورد استفاده<br />(TAS- در این پژوهش شامل پرسشنامة ناگویی هیجانی تورنتو ( 20<br />برای ارزیابی ناگویی هیجانی افراد و پرسشنامة روابط چند بعدی- خود<br />برای ارزیابی تصویر بدنی میباشد. روشهای آماری (MBSRQ)<br />مورد استفاده در این پژوهش آزمون مانوا به همراه آزمون تعقیبی شفه<br />میباشند.<br />یافتهها: ناگویی هیجانی افراد چاق، دارای اضافه وزن و بهنجار و<br />همچنین خرده مقیاسهای آن دارای تفاوت معناداری نبود. از طرف<br />دیگرتصویر بدنی افراد چاق در خرده مقیاسهای ارزیابی وضع ظاهری،<br />ارزیابی تناسب، گرایش به تناسب، وزن ذهنی، رضایت از نواحی بدنی<br />به طور معناداری از افراد اضافه وزن و نرمال پایینتر بود. ضمن اینکه در<br />خرده مقیاس گرایش به ظاهر تفاوت معناداری بین گروهها مشاهده نشد.<br />همچنین با بکارگیری آزمون مانوا در خرده مقیاسهای تصویر بدنی<br />تفاوت معناداری در بین گروهها مشاهده شد.<br />نتیجهگیری: ناگویی هیجانی در گروههای چاق، دارای اضافه وزن و<br />بهنجار تفاوت معناداری با یکدیگر ندارد که دلیل این امر این است که<br />ناگویی هیجانی به صورت یک متغیر اولیه و صفت شخصیتی ثابت افراد<br />میباشد که ارتباطی به شکل ظاهری آنها ندارد. اما تصویر بدنی افراد<br />چاق به دلیل ویژگیهای خاص این افراد نسبت به گروههای دارای<br />اضافه وزن و بهنجار پایینتر است.