بررسی تأثیر قارچ Lecanicillium muscarium (Deut.: Moniliales) روی طول عمر، باروری و رفتار جفتگیری زنبور پارازیتویید Aphidius nigripes (Hym.: Aphididae)

Abstract

تحقیق حاضر به منظور بررسی اثرات قارچ <em>Lecanicillium muscarium</em> روی میزان تخمریزی، طول عمر و رفتار جفتگیری زنبورهای نر و ماده <em>Aphidius nigripes </em>Ashmead انجام گرفت. سطوح مختلف آلودگی با محلول پاشی غلظت‌های مختلف قارچ (شامل 10⁵ و 10⁷ اسپور در میلی‌لیتر به همراه شاهد، آب مقطر) و یا با نمونه‌برداری در روزهای مختلف روی زنبورهای نر و یا ماده ایجاد شد. سپس امکان انتقال قارچ از فرد آلوده به فرد سالم در هنگام جفتگیری، طول عمر، میزان پارازیتیسم، نسبت جنسی، وزن نتاج، زمان پیش از جفتگیری و طول مدت جفتگیری مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که در هیچ یک از حالات در اثر جفتگیری افراد آلوده با افراد سالم آلودگی قارچی منتقل نمی‌شود. همچنین نشان داده شد که جفتگیری نرهای آلوده به قارچ با ماده‌های سالم تأثیری روی زنده مانی و باروری ماده‌ها نداشته و طول عمر، میزان تخمریزی و نسبت جنسی نتاج با شاهد اختلاف معنی‌داری ندارد. بررسی اثر قارچ پس از 96 ساعت آلوده سازی، روی طول عمر و میزان تخمریزی زنبورهای ماده آلوده (پس از جفتگیری با نرهای سالم) نشان داد که طول عمر ماده‌های آلوده (9/0±6/6 روز) و میانگین تخمریزی آن‌ها (6/16±7/106) به طور معنی‌داری با طول عمر ماده‌های شاهد (4/1±7/10 روز عمر) و میانگین تخمریزی (4/16±3/161) تفاوت دارد. در حالیکه نسبت جنسی و وزن نتاج ماده‌های آلوده و شاهد تفاوت معنی‌داری با هم نداشتند. اثر آلودگی به قارچ روی رفتار جفتگیری زنبور پارازیتویید نر مؤثر تشخیص داده شد. به طوری‌که سه و چهار روز پس از آلوده شدن زنبورهای نر، زمان لازم برای شروع جفتگیری آن‌ها نسبت به شاهد به طور معنی‌داری افزایش یافت (به ترتیب 8/21±8/163 و 8/18±1/205 و شاهد 04/21±6/119 ثانیه). زنبورهای ماده آلوده به قارچ و شاهد تقریباً به طور همزمان با نرهای سالم شروع به جفتگیری کردند و طول مدت جفتگیری آن‌ها تفاوت معنی‌داری با هم نداشت.