شناسایی سودوموناس‌های فلورسنت رایزوسفر سیب‌زمینی و ارزیابی توان آنتاگونیستی آن‌ها در کنترلPectobacterium carotovorum در شرایط مزرعه

Abstract

از خاک اطراف ریشه و غده‌های سیب‌زمینی مناطق همدان، دماوند و قصرشیرین نمونه‏برداری شد. از این نمونه‌ها روی محیط کشت pseudomonas agar F، 96 استرین باکتری جنس سودوموناس فلورسنت کننده جدا شد. بر اساس فعالیت آنتاگونیستی استرین‌های سودوموناس فلورسنت جدا شده روی محیط کشت فوق علیه <em>Pectobacterium</em> <em>carotovorum</em> عامل پوسیدگی نرم سیب‌زمینی، تعداد 40 استرین نماینده گروه‌های عمده آنتاگونیستی انتخاب و ویژگی‌های فنوتیپی آن‌ها تعیین شد. نتایج بررسی‌های فنوتیپی نشان داد که استرین‌های نماینده به سه گونه <em>Pseudomonas aeruginosa</em>، <em>P. putida</em> و بیووارهای دو، سه و پنج<br /> <em>P. fluorescens</em> وابسته هستند. ارزیابی توانایی بیوکنترل تعداد 20 نماینده از استرین‌ها علیه<em>Pectobacterium carotovorum</em> عامل بیماری پوسیدگی سیب‌زمینی در شرایط آزمایشگاه نشان داد که عمده این استرین‌ها قادر به بازدارندگی از رشد باکتری یاد شده بوده و در سطح یک درصد دارای تفاوت معنی‌دار هستند. بر اساس بررسی‌های آزمایشگاهی شش استرین نماینده انتخاب شد. از این استرین‌ها در آب مقطر سوسپانسیون تهیه و جذب نوری آن‌ها به 1/0 رسانده شد. سپس سوسپانسیون باکتری‌ها به ترتیب هزار (غلظت I) و ده هزار بار (غلظت II) رقیق شد. غده‌های سیب‌زمینی توسط سوسپانسیون‌های تهیه شده آغشته و در خاک آلوده به باکتری <em>P. carotovorum</em> در شرایط مزرعه کاشته شدند. آزمایش در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. نتایج نشان داد که استرین‌های مورد بررسی از نظر توانایی کنترل باکتری <em>P. carotovorum </em>عامل بیماری پوسیدگی سیب‌زمینی دارای تفاوت معنی‏دار بوده و توانستند میزان بیماری را بین 5/2 تا 75/38 درصد کاهش دهند. بین دو غلظت به کار رفته استرین‌های باکتری‌های آنتاگونیست از نظر میزان بازداری از بیماری تفاوت معنی‏داری مشاهده نشد.