تأثیر پرکاری درازمدت تیروئید بر وزن بدن، تولید تخم‌مرغ و ویژگی‌های تولید‌مثلی مرغ‌های مادر

Abstract

هدف از این پژوهش بررسی تأثیر پرکاری درازمدت غدۀ تیروئید بر وزن بدن و تولید تخم‌مرغ بود. همچنین ارتباط بین پرکاری تیروئید و برخی فراسنجه‌های تولید‌مثلی بررسی شد. در این آزمایش 70 قطعه مرغ مادر گوشتی سویۀ کاب 500 در سن 47 هفتگی به شیوۀ تصادفی به دو گروه تیمار (پنج تکرار شامل هفت پرنده) تقسیم شدند. تیروکسین به مدت صد روز متوالی به شیوۀ دهانی به گروه پرکار تجویز شد (3/0 میلی‌گرم به ازای هر پرنده در روز)، وزن بدن و تولید تخم‌مرغ به شیوۀ هفتگی محاسبه شدند. تأثیر پرکاری تیروئید بر غلظت پلاسمایی T₄معنی‌دار بود؛ اما غلظت T₃تحت تأثیر قرار نگرفت. نتایج نشان دادند، هورمون‌های تیروئیدی تأثیر کاهشی قابل توجهی بر وزن بدن داشتند. هورمون‌های تیروئیدی بر تولید تخم‌مرغ تأثیر نداشتند، اما اثر برهمکنش تیمار و زمان (هفته) بر تولید تخم‌مرغ معنی‌دار بود. وزن تخمدان و اویداکت بین مرغ‌های گروه شاهد و پرکار تفاوت نداشتند. تجویز تیروکسین به مرغ‌های مادر سبب کاهش قطر فولیکول‌های F₁شد.