تأثیر مساحت قطعه‌نمونه بر تخمین ویژگی‌های ساختاری توده آمیخته راش (Fagus orientalis Lipsky)

Abstract

در جنگل‌داری پایا، ارزیابی ساختار توده‌ ازطریق نمونه‌برداری، اطلاعات مهمی برای مدیران جنگل در رابطه با پایش معیارهای تنوع زیستی و پایداری بوم‌سازگان‌های جنگلی فراهم می‌کند. بنابراین، نمونه‌برداری دقیق و صحیح برای برآورد ویژگی‌های ساختاری، امری اجتناب‌ناپذیر است. هدف از پژوهش پیش‌رو، بررسی تأثیر مساحت قطعه‌نمونه بر تغییرپذیری و برآورد ویژگی‌های ساختاری سنتی (رویه زمینی، تراکم و حجم سرپا در هکتار) و غیرمتداول (تعداد درختان قطور، حجم کل خشکدار و تعداد خشک‌‌دار قطور در هکتار) بود. ابتدا یک قطعه بررسی دائمی 16 هکتاری واقع در توده‌های آمیخته راش (<em>Fagus orientalis</em> Lipsky) دست‌نخورده (شاهد) به 256 قطعه‌نمونه‌ 0625/0 هکتاری تقسیم شد و اطلاعات کلیه درختان زنده و خشک‌دار برداشت شد. سپس، محاسبه ویژگی‌های ساختاری سنتی و غیرمتداول برای قطعه‌نمونه‌های با مساحت‌های 0625/0، 125/0، 25/0، 375/0، 5625/0، 75/0 و یک هکتار انجام شد. درنهایت، درصد ضریب تغییرات برای هر ویژگی تعیین شد. نتایج نشان داد که مقدار تغییرپذیری ویژگی‌های‌ ساختاری با افزایش سطح قطعه‌نمونه کاهش می‌یافت. به‌طور کلی، ضریب تغییرات در ویژگی‌های ساختاری غیرمتداول بیشتر از ویژگی‌های سنتی بود، بنابراین برآورد آن‌ها مستلزم جمع‌آوری اطلاعات از قطعه‌‌نمونه‌های بزرگ‌تر بود. با محاسبه تعداد قطعه‌نمونه لازم برای برآورد ویژگی‌های ساختاری در سطح خطای 20 درصد میانگین مشخص شد که قطعه‌‌نمونه‌های کوچک 0625/0 و 125/0 هکتاری برای برآورد ویژگی‌های رویه زمینی، تراکم، حجم سرپا و تعداد درختان قطور در هکتار و قطعه‌‌نمونه‌های بزرگ‌تر 5625/0، 75/0 و یک هکتاری برای برآورد ویژگی‌های حجم کل خشک‌دار و تعداد خشک‌‌دار قطور در هکتار، کارایی بهتری داشتند.<br /> <br /> <br />