اثر محافظتی سیلیمارین و ویتامین E بر روی تغییرات پاتولوژیک ناشی از جنتامایسین در کلیه سگ

Abstract

نارسایی کلیوی از بیماری‌های رایج در سگ محسوب می‌شود. آمینوگلیکوزیدها ازجمله جنتامایسین بدلیل واکنش‌های اکسیداتیو و آسیب به سلول‌های توبول کلیه‌ها می‌توانند موجب سمیت کلیوی گردند. با توجه به رویکرد قابل‌توجه به داروهای آنتی‌اکسیدان در کاهش عارضه فوق، هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر سیلیمارین (عصاره دانه گیاه خارمریم) با ویتامین E بر روی تغییرات پاتولوژیک بافت کلیه ناشی از جنتامایسین در سگ بود. آزمایش در 25 قلاده سگ در 5 گروه 5تایی به مدت 9 روز به صورت زیر انجام شد: گروه 1 بدون دریافت دارو (شاهد)، گروه 2 جنتامایسین، گروه 3 جنتامایسین+ ویتامین E، گروه 4 جنتامایسین+ سیلیمارین و گروه 5 جنتامایسین+ سیلیمارین+ ویتامین E را دریافت کردند. جنتامایسن به میزان mg/kg 20 و ویتامین E به میزان mg/kg25 و سیلیمارین به میزان mg/kg 20 به صورت خوراکی و روزانه تجویز شد. بعد از 9 روز، کلیه‌ها در کالبدگشایی، از نظر ماکروسکوپی و در مقاطع پاتولوژیک از نظر تغییرات بافتی ارزیابی شدند. در بررسی هیستوپاتولوژیک بافت کلیه تغییرات متعددی ازجمله گلومرولونفریت در همه گروهها بجز گروه کنترل مشاهده شد. اما این ضایعه در گروه 4 مشاهده نشد. این نتایج نشان داد که سیلیمارین و ویتامین E تقریباً اثر مشابهی در سمیت کلیوی ناشی از جنتامایسین دارند. اما در بررسی هیستوپاتولوژیک، سیلیمارین اثر بهتری از ویتامین E و یا ترکیب این دو داشت.