مقایسه دو روش درمانی متوتروکسات و ترکیب متوتروکسات- میفه پریستون در درمان بارداری خارج رحمی

Abstract

مقدمه: مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثرات متوتروکسات و ترکیب متوتروکسات - میفه پریستون در درمان بارداری خارج رحمی انجام شد. میزان موفقیت درمان، تعداد روزهای بستری و تعداد متوتروکسات تزریقی و عوارض ایجاد شده در دو گروه با هم مقایسه شد. روشکار: این مطالعه آینده نگر در سال 1389 و 1390 بر روی 66 بیمار مبتلا به بارداری خارج رحمی که تحت درمان طبی قرار گرفته بودند، انجام شد. بیماران به طور تصادفی در دو گروه 33 نفری قرار گرفتند. برای افراد گروه آزمایش ترکیب متوتروکسات و میفه پریستون و برای افراد گروه کنترل متوتروکسات و پلاسبو تجویز شد. تجزیه و تحلیل داده های کمی با استفاده از آزمون تی و تجزیه داده های کیفی با استفاده از آزمون کای دو و در صورت نیاز با استفاده از آزمون فیشر انجام شد. میزان p کمتر از 0/05 معنی دار در نظر گرفته شد. یافتهها: افراد دو گروه از نظر مشخصات فردی نظیر سن و جنس تفاوت معنی داری نداشتند (p>0/05). بیمارانی که رژیم ترکیبی (متوتروکسات + میفه پریستون) دریافت کرده بودند، 3 روز زودتر از بیمارستان مرخص شدند (p=0/001). میانگین مدت زمان لازم برای کاهش سطح β-hCG در گروه آزمایش به طور معنی داری پایین تر بود (p=0/046). تعداد تزریقات در گروه متوتروکسات به تنهایی، بیشتر بود (63 ،p<0/0001% در مقابل 18%). میزان موفقیت درمان با میزان β-hCG کمتر از 10 میلی یونیت در سی سی در گروه اول 90% و در گروه دوم 78% بود (p=0/17). نتیجهگیری: اضافه کردن میفه پریستون تأثیر چندانی بر افزایش موفقیت درمان نداشت، اما مـدت زمـان بسـتری در بیمارستان و مدت زمانی که طول کشید تا سطح β-hCG منفی شود و تعداد متوتروکسات تزریقـی در درمـان هـای طبی بارداری خارج رحم را کاهش داد.