تعامل قبیله با عقیده در عصر بعثت

Abstract

<strong>فرهنگ دینی از فطرت انسانی برخاسته و بر بنیان «عقیده» به اصول و ارزش‌‌های وحیانی استوار می‏شود. هسته اصلی و عنصر کانونی در نظام اعتقادی دین، عقیده توحیدی یعنی «خدامحوری» می‏باشد. براساس همین مرکزیت اعتقادی است که منطق دین شکل گرفته، نهادها و سرمایه‌‌های اجتماعی در راستای شکوفاسازی فطرت و ساحت معنوی انسان و جامعه انسانی سازمان می‌یابد. امّا فرهنگ قبیله، بر بنیان «خودمداری» و «خون‌گرایی» استوار است. منیّت در متن این تفکر قرار داشته و همه چیز با معیار «من» سنجیده می‌شود. «من» در این منطق همان من طبیعی و جسمانی است. انعکاس منیّت در عینیّت اجتماعی، ساحت‏های گوناگون جامعه را با محوریت خون و نسب سامان‏دهی می‏نماید. در نوشتار حاضر سعی شده است تا چگونگی تعامل فرهنگ قبیله‏ای با فرهنگ اعتقادی دین در عصر بعثت نشان داده شود.</strong>