مقایسه اثرات نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم و سلیکون بر نهال‌های گلابی وحشی در مواجهه با تنش خشکی

Abstract

امروزه استفاده از نانوذرات به­عنوان راهکاری مناسب به جهت افزایش مقاومت گیاهان به تنش­های محیطی مورد توجه قرار گرفته است. در پژوهش حاضر، نهال­های گلابی وحشی در شرایط گلخانه توسط نانوذرات دی­اکسید تیتانیوم و سیلیکون با غلظت­های مختلف آبیاری شدند و سپس با قطع آبیاری به مدت 14 روز تحت تنش خشکی قرار گرفتند. در انتهای آزمایش شاخص­هایی از قبیل محتوای نسبی رطوبت، وضعیت پتانسیل آبی نهال، زی­توده ریشه، نرخ نشت الکترولیت، میزان پرولین و فعالیت آنزیم کاتالاز و میزان اتصال نانوذرات به سطح اپیدرم ریشه توسط میکروسکوپ الکترونی مورد بررسی و مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که علی­رغم میزان جذب متفاوت هر دو نانوذره توسط این گیاه چوبی، اثرات بهبود­ دهنده در تمامی شاخص­ها برای هر دو نانوذره با اندکی اختلاف با یکدیگر مشاهده شد. نانوذرات دی­اکسید سیلیکون در بهبود زی‌توده ریشه و محتوای نسبی رطوبت برگ در شرایط تنش خشکی موفق­تر عمل کرد. در مقابل نانوذرات دی­اکسید تیتانیوم در حفظ پتانسیل آبی نهال­ها و افزایش فعالیت آنزیم کاتالاز دارای عملکرد بهتری بود. درنهایت اثرات مثبت هر دو نوع تغذیه در تعدیل تنش خشکی مورد تأیید واقع شد ولی بی­شک برای درک سازوکار آن‌ها مطالعات عمیق­تر با تکیه بر مطالعات مولکولی نیاز است.