تاثیر تقلیل من بر زمان واکنش و تمرینات روتین شناگران نخبه ایران

Abstract

این پژوهش با هدف تعیین اثر تقلیل ­من، بر زمان ­واکنش و تمرینات بدنی روتین شناگران نخبه ایران انجام شد. بدین جهت 36 شناگر دعوت شده به تیم ملی شنا، به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. پژوهش حاضر از نوع پژوهش­های نیمه­تجربی بود که به صورت پیش­­آزمون و پس­آزمون در دو شرایط تقلیل ­من و عدم تقلیل­ من اجرا گردید. در ابتدا یک خط پایه به عنوان پیش­آزمون از مولفه­های تمرین روتین (تعداد دراز و نشست بیشینه در مدت زمان 60 ثانیه) و زمان واکنش اندازه­گیری شد. بعد از 3 روز حالت تقلیل ­من با استفاده از آزمون اثر استروپ ایجاد شد. پس از آن با استفاده از نرم افزار زمان واکنش، زمان ­واکنش و سپس تعداد دراز و نشست بیشینه در مدت 60 ثانیه اندازه گرفته شد. نتایج تحلیل کوورایانس نشان داد، پس از تعدیل نمرات پیش­آزمون، تقلیل­ من بر زمان ­واکنش و تمرینات روتین تاثیر منفی معنی­داری داشت (P<0.05). بنابراین، یافته­های پژوهش از مدل قدرت خودکنترلی حمایت می­کند. بر اساس این مدل، منابع خودکنترلی به عنوان دارایی بدن در اجرای تکلیف عمل می­کنند که در نتیجه صرف مقداری از آن، دارایی بدن در اجرای تکلیف بعدی کاسته می­شود.