تعیین غلظت کشنده (LC50 96h) کلریدجیوه (Hgcl2)، کلریدسرب (pbcl2) و کلریدروی (Zncl2) روی بازماندگی بچه ماهیان قرمز (Carassius auratus)

Abstract

حضور آلاینده¬های شیمیایی در آب ممکن است عواقب شدید زیست محیطی را القا کند و در نتیجه بر یکپارچگی اکوسیستم¬های آبزی تاثیر بگذارد. فلزات سنگین، آلاینده¬های خطرناکی برای آبزیان هستند که پایداری فوق¬العاده¬ای دارند. آلودگی آب¬های سطحی به فلزات سنگین به¬واسطه تخلیه فاضلاب¬های کارخانه، به¬طور گسترده اتفاق می¬افتد. هدف از این مطالعه تعیین غلظت کشنده (LC50) و حداکثر غلظت مجاز سموم کلرید جیوه (Hgcl2)، کلرید سرب (pbcl2) و کلریدروی (Zncl2) بر بچه ماهیان قرمز (با وزن متوسط 25/0±10 گرم و میانگین طولی 6 سانتی¬متر) می-باشد. بچه ماهیان به¬مدت 96 ساعت در 5 تیمار در معرض کلرید سرب و کلرید جیوه و 8 تیمار برای کلرید روی قرار گرفتند که هر تیمار در 3 تکرار انجام شد. آزمایش¬ها در شرایط ایستا و بر اساس روش استانداردTRC صورت گرفت. در طی آزمایش پارامترهایی مانند pH، دما، سختی و اکسیژن محلول در آب مورد سنجش قرار گرفتند. غلظت¬های سمی با استفاده از آنالیز آماری پروبیت در نرم افزار SPSS تعیین شدند. میزان LC50 96h به¬ترتیب برای کلرید سرب، کلرید جیوه و کلرید روی 05/0 ± 8/88، 41/0 ± 87/0 و 05/0 ± 6/92 میلی¬گرم در لیتر بود. بر اساس غلظت کشنده 50%، درجه سمیت مواد مورد مطالعه برای ماهی قرمز به¬ترتیب شامل کلرید جیوه، کلرید سرب و کلرید روی مشخص شد و همچنین حداکثر غلظت مجاز کشنده در کلریدجیوه، کلرید سرب و کلرید روی به¬ترتیب، 087/0، 88/8 و 26/9 میلی¬گرم برلیتر تعیین گردید.