اثربخشی درمان شناختی رفتاری مثبت نگر بر جهت مداری زندگی زنان دارای سندرم خستگی مزمن

Abstract

<strong>مقدمه:</strong> عوامل روانی اجتماعی ممکن است در جهت­ مداری زندگی بیماران خستگی مزمن نقش داشته باشند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی رفتاردرمانی شناختی مثبت نگر برجهت­ مداری زندگی معلمان زن دارای خستگی مزمن بود.<br /> <strong>روش:</strong> طرح پژوهش از نوع نیمه ­آزمایشی، با طرح پیش ­آزمون و پس­ آزمون و گروه کنترل است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان زن مبتلا به سندرم خستگی مزمن مشکین شهر در سال 1397 است. نمونه ای متشکل از 40 معلم زن با خستگی مزمن انتخاب شد و به شیوه تصادفی در دو گروه 20 نفره (یک گروه آزمایشی و یک گروه کنترل) گمارده شدند. برای جمع ­آوری داده‌ها از پرسشنامه های خستگی چالدر و جهت­ مداری زندگی استفاده شد. گروه آزمایشی رفتاردرمانی شناختی مثبت نگر را در 11 جلسه دریافت کرد ، در حالیکه گروه کنترل مداخله‌ای نگرفت. تحلیل نتایج با استفاده از تحلیل کواریانس صورت گرفت.<br /> <strong>یافته­ ها:</strong> نتایج نشانگر افزایش میانگین دید خوش­بینانه و کاهش میانگین دید بدبینانه در زنان گروه آزمایش(0/01>p)، نسبت به گروه کنترل بود.<br /> <strong>نتیجه ­گیری:</strong> نتایج پژوهش نشان می‌دهد که رفتاردرمانی شناختی مثبت نگر بر جهت­ مداری زندگی معلمان زن مبتلا به خستگی مزمن تأثیر دارد و به عنوان مداخله ای مؤثر برای این بیماران پیشنهاد می شود.<br /> <br /> <br /> <br /> <br />