نقش خود‌افشایی در شبکه‌های اجتماعی مجازی بر ارتقای امنیت اجتماعی (مورد مطالعه: شهر همدان)

Abstract

این پژوهش با هدف شناسایی اثرات خودافشایی در شبکه‌های اجتماعی مجازی بر ارتقای امنیت اجتماعی طراحی شده و قصد دارد با احصاء تهدیدها و فرصت‌های حاصل از آن در راستای ارتقای امنیت اجتماعی اقدام نمایند. در مرحلۀ کیفی پژوهش حاضر، ابتدا بر اساس روش نمونه‌گیری در دسترس، به مطالعۀ اسناد و تحقیقات مرتبط پرداخته، چارچوب مصاحبه تدوین و با استفاده از روش نمونه‌گیری گلوله برفی با 10 نفر از اعضای هیأت علمی‌، صاحب‌نظران دانشگاهی و متخصصان مدیریت رسانه و آشنا به فضاهای مجازی که دارای بالاترین حد تجربه زیستی در زمینۀ فضای مجازی بودند، مصاحبه انجام گرفت و سپس شاخص‌های خودافشایی، امنیت اجتماعی و هویت اجتماعی، براساس مدل تحقیق مقوله‌بندی شد. در مرحلۀ کمّی‌ پژوهش، با تدوین ابزار پرسشنامه، نسبت به اجرای آن اقدام شد. نتایج حاکی از آن است که خودافشایی بیش از 70 درصد در امنیت اجتماعی اثر معنادار دارد. در خودافشایی، اشتراک تصاویر 95 درصد، ویژگی‌های فردی و بیان اعتقادات نیز به ترتیب 78 و 76 درصد این متغیر را توضیح می‌‌دهند؛ در بعد امنیت اجتماعی نیز بعد فرهنگ 54 درصد، هویت و پلیس نیز به ترتیب 44 و 31 درصد امنیت اجتماعی را توضیح می‌دهند. در بعد هویت اجتماعی نیز هویت ملی 87 درصد، هویت مذهبی و قومی ‌تأثیر تقریباً یکسانی حدود 60 درصد دارند و هویت مدرن ارتباط معنی‌داری با هویت اجتماعی ندارد. با در نظر گرفتن متغیر هویت جمعی ارتباط بین دو مؤلفۀ خودافشایی و امنیت اجتماعی در حالت مستقیم و غیرمستقیم اندازه‌گیری شد که بر اساس نتایج آن، نقش هویت اجتماعی در افزایش امنیت اجتماعی تأیید می‌‌گردد.