اثرات تغذیه میگو برافزایش میزان نیتروژن و فسفردرمحیط استخرهای پرورشی میگوی سفید غربی (Penaeus vannamei)

Abstract

فعالیتهای پرورش میگو می تواند منجر به افزایش مواد آلی و معدنی در پیکره آبی و تخریب زیست محیطی گردد. بر اساس اطلاعات بدست آمده از پرورش میگوی سفید غربی (Penaeus vannamei) در یک سیستم مدار بسته ، فقط حدود 31 درصد نیتروژن و 15 درصد فسفر وارد شده از طریق غذا به تانک های پرورش، توسط میگو جذب می گردد و مابقی آن یا در رسوبات ذخیره شده و یا به صورت محلول در آب باقی می ماند. در یک استخر یک هکتاری با میزان تولید 3 تن درهکتار و میزان FCR معادل 1.67، مقادیر نیتروژن و فسفر وارد شده به این استخر به ترتیب حدود 283 و 39 کیلوگرم خواهد بود که تنها حدود 88 کیلوگرم نیتروژن و 6 کیلوگرم فسفر از طریق میگو جذب و مابقی به محیط وارد می شود. یکی از روش های پالایش زیستی پساب مزارع پرورش میگو، انتقال این پساب ها به حوضچه قرنطینه ( ته نشینی) قبل از ورود به محیط طبیعی و استفاده از فیلتر های بیولوژیک است. تصفیه پساب ها به صورت مرحله به مرحله توسط گروه های مختلفی از آبزیان از قبیل صافی خواران ( دوکفه ای ها و بار ناکل ها)، پوده خواران (کرم های پرتار و خیار های دریائی ) و گیاهان آبزی صورت می گیرد