آزاد اندیشی فلسفی از منظر فلسفه اسلامی

Abstract

آزادی اندیشه یکی ازمهمترین شاخه‌های آزادی می­باشد. زیرا آزادی اندیشه از ویژگی­های بارز بشری است که انسان را از انواع حیوانات ممتاز می­سازد، وتنها انسان است که می­تواند در هرمسئله ای که استعداد آن را دارد با قدرت تفکر واندیشه و از راه علمی و استدلال عقلی آن مسئله را بیاندیشد. طبق تعاریف آزادی اندیشه نیز به معنای آزادی انسان در به کار بستن شیوه های منطقی وعقلانی در­­ راستای کشف وادراک و حقیقت است، بدون ملتزم گشتن از سوی دیگران، به شیوه و ساز و کاری معین محدود شود. انسانی که آزادانه می­اندیشد، خود را از چها چوب محدودیتهای حیات مادی و دنیوی رها ساخته و نگرش و دیدگاهی چند بعدی و معناگرایانه به جهان هستی و سازنده آن می­یابد. از آنجایی که آزاد‌اندیشی ایجاب می­کند که انسان از چهارچوب تنگ عقلانیت با تکیه بر عقلانیت به پیگیری از دریافت حقیقت به عنوان اصل اصیل زندگی بیندیشد آزاد اندیشی در گرو حقیقت و نقد مسائل از طریق براهین عقلانی است که در پرتوی تعقل و تفکربه نقد و شالوده شکنی می­پردازد و از آنجایی که فلسفه دانشی است که با روش عقلی و قیاسـی و بـا اسـتفاده از مبـانی بـدیهی، پیرامـون موجـود مطلـق و احـوال کلـی وجـود می­پردازد و تفسـیری عـام و عقلانـی از هستی فراهم می­آورد بهترین گزینه­ای است که یک فرد آزاد اندیش به طور احسن از این روش که سرتاسر با براهین عقلانی همراه است استفاده کند تا به نتایج صحیح و کامل برسد، همچنین می­توان گفت فلسفه برای اثبات مسائلش با توجه به علم منطق و شناخت شناسی به بحث می­پردازد به همین خاطر است که یک فرد آزاد اندیش می­تواند با روشی فلسفی به بهترین نتایج عقلانی برسد.