بررسی اثر افق سرمایه‌گذاری بر تناوب بهینه متوازن سازیِ مجددِ پرتفویی از سهام شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران با فرض مجاز بودن فروش استقراضی

Abstract

در استراتژی فعالانه متوازن­سازی که از آن با نام استراتژی بهینه لگاریتمی نیز یاد می‌شود، فرآیند متوازن‌سازی به صورت پیوسته­زمان اجرا شده تا تابع مطلوبیت سرمایه­گذار نوعی در بیشترین مقدار ممکن خود قرار داشته باشد. اما پیاده­سازی این استراتژی از نظر وجود هزینه زیاد معاملات، عملاً توجیه‌ناپذیر و غیرممکن است. در این پژوهش، به دنبال معرفی استراتژی دیگری هستیم که بتوان با استفاده از پارامترهای مدل استراتژی فعالانه اما با تناوب‌های متوازن‌سازی کمتر، مطلوبیتی برابر یا بیشتر از این استراتژی به دست آورد. از طرفی افق سرمایه‌گذاری نیز عاملی تأثیرگذار در این موضوع است و با تغییر افق سرمایه‌گذاری مقدار تناوب بهینه نیز تغییر خواهد کرد. هدف این پژوهش یافتن بهترین تناوب متوازن­سازی از میان تمامی تناوب‌های موجود در یک افق سرمایه‌گذاری معین است. به این منظور پس از معرفی استراتژی‌های مختلف متوازن‌سازی به بیان استراتژی نیمه فعالانه و تناوب بهینه در آن به صورت تابعی از افق سرمایه‌گذاری پرداخته و نتایج حاصل را بر روی پرتفویی از سهام بورس اوراق بهادار پیاده‌سازی خواهیم کرد. پیاده­سازی این مدل با نادیده گرفتن محدودیت فروش استقراضی در بازار سرمایه ایران انجام شده است. نتایج نشان داد که تناوب­های بهینه متفاوتی به ازای افق­های سرمایه­گذاری مختلف وجود داشته و حساسیت در انتخاب این تناوب برای افق­های زمانی کوتاه­تر، نسبت به افق­های زمانی بلندتر، بیشتر خواهد بود. همچنین، انتخاب این تناوب و بکارگیری آن در استراتژی نیمه فعالانه، مطلوبیت بیشتری را برای سرمایه گذار نسبت به استراتژی فعلانه به همراه خواهد داشت.<br />