بررسی تأثیر شکل گسیختگی بر مقاومت تراکمی تک محوره‌ی نمونه‌های سنگی

Abstract

تعیین مقاومت تراکمی تک محوره‌ی نمونه­های سنگی در‌ آزمایشگاه به عنوان یکی از پارامترهای بسیار مهم در مهندسی سنگ همواره با مشکلات زیادی همراه می­باشد. یکی از مهم­ترین مشکلات در این زمینه، پراکندگی نتایج آزمایش­های تراکمی تک محوره و نبود معیار خاصی برای انتخاب داده­های معرف مقاومت ماده‌ی سنگ می­باشد. بررسی شکل و نحوه‌ی شکست نمونه­ها در آزمایش تک محوره مؤید تأثیر به سزای ریزشکستگی­ها و ناپیوستگی­های میکروسکوپی در شکل شکست و نتایج آزمایش می­باشد. نتایج این تحقیق نشان می­دهد که حداکثر نسبت مقاومت تراکمی تک محوره به مقاومت کششی و در نتیجه حداکثر مقدار مقاومت تراکمی تک محوره در شکست نوع کششی ساده بوقوع می­پیوندد که این موضوع معرف عدم تأثیر یا تأثیر بسیارکم ریزشکستگی­ها در شکست نمونه در این حالت، برخلاف سایر اشکال گسیختگی می­باشد. در حد نهایی دیگر حداقل نسبت مقاومت تراکمی تک محوره به مقاومت کششی و نیز مقاومت تراکمی تک محوره متعلق به نمونه­هایی است که دارای شکست نوع برشی ساده بوده و در این حالت شکستگی نمونه به طور کامل متأثر از ریزشکستگی‌ها می‌باشد. بنابراین با توجه به نسبت مقاومت تراکمی تک محوره به مقاومت کششی و هم­چنین شکل شکست نمونه­ها به راحتی می­توان داده­های واقعی معرف مقاومت تراکمی تک محوره‌ی ماده‌ی سنگ را انتخاب نمود. در این تحقیق معیار مناسبی جهت انتخاب داده­های درست آزمایش تراکمی تک محوره ارائه گردیده است.