سازنده گرایی: چارچوبی تئوریک برای فهم سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران

Abstract

نویسندهْ مقاله سعی دارد با استفاده از تئوری سازنده گرایی و با تأکید برلزوم آگاهی<br />ازخصوصیات مناظرة چهارم روابط بین الملل به تبیین روابط خارجی جمهوری اسلامی ایران<br />در سال های پس از جنگ بپردازد. استفاده از تئوری فوق که به مثابة جدیدترین رویکرد<br />مطرح شده در روابط بین الملل مورد تحلیل قرار می گیرد، برای پاسخ به این پرسش است<br />که آیا سازنده گرایی می تواند برای بررسی سیاست و روابط خارجی ایران نقش تفسیری<br />و توضیح دهنده ایفا نماید یا خیر؟ این مقاله مشتمل بر سه فصل می باشد که در فصل اول<br />سازنده گرایی در روابط بین الملل و در فصل های بعدی سازنده گرایی از دیدگاه الکساندر<br />ونت و سیاست خارجی ایران از منظر این رویکرد بررسی می گردد. در پایان نویسنده به<br />این نتیجه می رسد که تا هنگامی که ساختار نظام بین الملل میان کارگزاران تشکیل دهندة<br />نظام فرق قائل شود و شناخت واقع بینانه ای از ماهیت ساختار در داخل موجود نباشد، هیچ<br />یک از رهیافت ها و رویکردها اعم از رئالیسم، لیبرالیسم و سازنده گرایی نمی تواند انتخاب<br />درستی در مطالعه و تحلیل سیاست خارجی جمهوری اسلامی باشد