نمایش مختصر رکورد

dc.contributor.authorشاهرودی, عبدالوهابfa_IR
dc.date.accessioned1399-07-09T03:37:50Zfa_IR
dc.date.accessioned2020-09-30T03:37:50Z
dc.date.available1399-07-09T03:37:50Zfa_IR
dc.date.available2020-09-30T03:37:50Z
dc.date.issued2000-06-21en_US
dc.date.issued1379-04-01fa_IR
dc.identifier.citationشاهرودی, عبدالوهاب. (1379). شراب آسمانی (تأویل در نگاه مولوی). مقالات و بررسیها(منتشر نمی شود), 67(0)fa_IR
dc.identifier.issn1010-4968
dc.identifier.urihttps://jmb.ut.ac.ir/article_12837.html
dc.identifier.urihttps://iranjournals.nlai.ir/handle/123456789/244653
dc.description.abstractتأویل، شیوه ای کهن در تفسیر متون مقدس است که سابقة آن به حماسة "ایلیاد و ادیسه" بر می گردد. در میان مسلمانان، این روش، نخست در تأویل حروف مقطعه رخ نمود و آنگاه فرقه های گوناگون مانند معتزله، باطنیه، اخوان الصفا، فلاسفه، حروفیه، عرفا و ... به تأویل «قرآن» و حدیث دست زدند. در عرفان، عروج از لفظ به معنا و سیر صعودی از عبارت به اشارت تأویل نام دارد که مبنای آن انسان است که با تحول و ارتقای وجودی به ادراک حقایق در هر مرتبه نائل می شود. مولانا در «مثنوی شریف» - که تفسیری عارفانه به شمار می رود- فراوان دست به تأویل می زند؛ روش او جمع بین ظاهر و باطن است. او الفاظ را به معنای حقیقی خود می گیرد که البته این جز با شهود باطنی و رؤیت درونی به دست نمی آید. او این معنا را با تمثیلهای متعدد و متنوع و دل انگیز به تصویر می کشد.fa_IR
dc.format.extent251
dc.format.mimetypeapplication/pdf
dc.languageفارسی
dc.language.isofa_IR
dc.publisherدانشکده الهیات و معارف اسلامیfa_IR
dc.relation.ispartofمقالات و بررسیها(منتشر نمی شود)fa_IR
dc.relation.ispartofMaqalat wa Barrasihaen_US
dc.subjectاشارتfa_IR
dc.subjectباطنfa_IR
dc.subjectتأویلfa_IR
dc.subjectتجربهfa_IR
dc.subjectتعبیرfa_IR
dc.subjectتمثیلfa_IR
dc.subjectظاهرfa_IR
dc.subjectعبارتfa_IR
dc.subjectقرآن کریمfa_IR
dc.titleشراب آسمانی (تأویل در نگاه مولوی)fa_IR
dc.typeTexten_US
dc.citation.volume67
dc.citation.issue0


فایل‌های این مورد

Thumbnail

این مورد در مجموعه‌های زیر وجود دارد:

نمایش مختصر رکورد