قابلیت‌ها وتنگناهای آمایش سرزمین در منطقة مکران براساس استراتژی کلان ایران

Abstract

ﻫﺪﻑ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪﺭﻳـﺰﻱ ﺁﻣـﺎﻳﺶ ﺳـﺮﺯﻣﻴﻦ را می‌توان بررسی ﻓﻌﺎلیت‌های ﺍﻗﺘﺼـﺎﺩﻱ، ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ و مسائل ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ و همچنین ﻇﺮﻓﻴﺖﻫﺎﻱ ﺁﺷﻜﺎﺭ ﻭ نهان هر منطقه، ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻬﺮﻩﺑـﺮﺩﺍﺭﻱ ﺑﻬﻴﻨـﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻜﺎﻧـﺎﺕ ﺁﻥ تعریف نمود. منطقه مکران از جمله مناطقی است که می‌تواند آغازی برای پایان بن‌بست‌های موجود اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور باشد که توسعة آن وابسته به طراحی سیاست‌های کارآمد و استفادة بهینه از کارکردهای این منطقه می‌باشد. در این مقاله، سعی شده است با استفاده از روش تحلیلی ـ توصیفی و مدل تحلیلی SWOT، قابلیت‌ها و تنگناهای آمایش سرزمین منطقه مکران بررسی و تأثیر آن بر توسعة شرق کشور و ارتباطات منطقه‌ای و بین‌المللی تبیین شود. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد هر چند قرارگرفتن در مسیر بین‌المللی مواد مخدر و قاچاق کالا و ضعف شبکه‌های زیربنایی شامل حمل‌ونقل، تأمین و توزیع انرژی جزء نقاط ضعف و تهدید این منطقه محسوب می‌شود، اما داشتن موقعیت برتر ژئوپلتیکی، دسترسی به آب‌های آزاد از طریق بندر چابهار و سایر بنادر و قرارگیری در مسیر حمل‌ونقل و تأمین و توزیع انرژی، که از مهم‌ترین نقاط فرصت و قوت این بندر است ، می‌تواند سهم بسزایی در توسعة شرق کشور داشته باشد. از این رو، تقویت قابلیت‌های ترانزیتی و توسعة آن تا سطح استانداردهای بین‌المللی می‌تواند به عنوان یک راهکار اساسی در جهت دستیابی به تعادل‌های ملی و منطقه‌ای مطرح شود.