جذب توریم (IV) از محلول‌های آبی با استفاده از زیست‌جاذب زوج عامل‌دار شده با جلبک و مخمر

Abstract

با تثبیت جلبک سیستوسریاایندیکا و مخمرنان ساکارومایسز سرویسیا در سیلیکاژل، یک زیست­‌جاذب دوعاملی برای جذب یون­‌های توریم­(IV) از محلول­‌های آبی فراهم شد. توانایی و ظرفیت جذب این زیست‌­جاذب دوعاملی برای جذب توریم­(IV) از محلول­‌های آبی در روش ناپیوسته ارزیابی شد. با استفاده از روش سطح پاسخ بر پایه‌­ی طرح مرکب مرکزی، تأثیر متغیرهای فرایندی pH (2 تا 6)، زمان (10تا min 180)، غلظت اولیه­‌ی محلول توریم­(IV) (50 تاmg/l 300) و مقدار جاذب (0.5 تا g/l 5) بر جذب زیستی توریم­(IV) از <br />محیط­‌های آبی بررسی، و فرایند جذب بهینه‌­سازی شد. تحلیل واریانس نشان داد که مقادیر جاذب، غلظت اولیه­‌ی محلول توریم­(IV)، زمان و pH به ترتیب، مؤثرترین عوامل در جذب زیستی توریم(IV) هستند. تحت شرایط بهینه­ (pH برابر با 5، زمان­ تماس min 137.5، غلظت اولیه­‌ی g/l 237.5 محلول توریم­(IV) و مقدار <br /> جاذب g/l1.63) میزان ­جذب mg/g 128.82 براورد شد. داده­‌های سینتیکی با معادله‌­ی سینتیکی درجه­‌ی دوم به خوبی برازش شدند. داده‌­های جذب نیز با هم­دمای لانگمویر در مقایسه با هم‌­دمای فروندلیچ و تمکین بهتر توصیف شدند. ظرفیت بیشینه­‌ی زیست­‌جاذب برای جذب توریم(IV) با هم‌­دمای لانگمویر برابر mg/g 142.86 براورد شد. مقادیر <br />محاسبه‌­شده­‌ی پارامترهای ترمودینامیکی نشان داد که فرایند جذب توریم(IV) در شرایط کاری به کار گرفته شده، خودبه­‌خودی و گرماگیر بوده است و سازوکار فیزیکی دارد.