ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ آﻧﻮﻣﯽ ﺳﯿﺎﺳﯽ در ﺑﯿﻦ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن اﯾﺮاﻧﯽ

Abstract

هدف از پژوهش حاضر بررسی و سنجش آنومی‌سیاسی و برخی متغیرهای مرتبط با آن بر اساس مبانی نظری (احساس اثربخشی اجتماعی- سیاسی، اعتماد اجتماعی- سیاسی، احساس ناعادلانه بودن قواعد و فردگرایی (التزام مدنی) در سطح دانشجویان ایرانی است. در مبانی نظری، آراء دورکیم در باب آنومی‌سیاسی مورد بحث و تفسیر قرار می‌گیرد. روش تحقیق از نوع زمینه یابی یا پیمایش است و اطلاعات مورد نظر از طریق یک پرسشنامۀ محقق ساخته گردآوری گردیده است. جامعه آماری را دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی‌تشکیل می‌دهد. حجم نمونه حدود 350 نفر برآورد گردید که با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آراء پاسخگویان (دانشجویان نمونه) نشان‌دهندۀ وجود حد بالاتر از متوسط آنومی‌سیاسی است. یافته‌های دیگر حاکی از این بود که احساس اثربخشی اجتماعی- سیاسی در سطحی کمتر از متوسط، اعتماد اجتماعی- سیاسی و متغیر ناعادلانه بودن قواعد در سطحی نزدیک متوسط، و متغیر فردگرایی (التزام مدنی) در سطح متوسط در دانشجویان مشاهده می‌شود.