سیمای وفاق اجتماعی در اندیشه‌ علوی(مورد مطالعه: نهج البلاغه

Abstract

<strong>چکیده</strong> وفاق اجتماعی از حیاتی­ترین اصول زیست جمعی می­باشد که افراد یک جامعه را با افکار و عقائد متفاوت بر سر مجموعه­ای از ارزش­های مشترک منسجم می­سازد. سفارش به اجتماع و دوری از اختلاف از مهم­ترین اموری است که امام علی(ع) در سخنان گهربار خویش در نهج البلاغه بدان پرداخته­اند. امام همام ریشه بسیاری از مشکلات جوامع ‎‎ بشری را، از هم گسیختگی اجتماع دانسته­اند. تحلیل محتوای نهج البلاغه نشان می­دهد که ایشان جهت مبارزه با این‎ معضل اجتماعی‎، شیوه‎های استواری را به همراه دارد که عمل به این شیوه‎ها و دستورات‎، باعث استحکام ساختار نظام اجتماعی می­باشد. یافته­ها نشان می­دهد که در نگاه حضرت علی(ع)؛ وفاق اجتماعی یک هدیه­ الهی است و شکل­گیری آن ریشه در الفت قلب­ها دارد و بر مبنای اندیشه­ی واحد(دین)؛ میثاق واحد(قرآن)؛ حاکم اسلامی(پیامبران، امامان، حاکمان)؛ اعتماد سازی مسؤولین؛ افزایش آگاهی و دوری از تفرقه استوار است.