مقایسه اکوستیکی واکه‌های افراشته و افتاده با وضوح ادراکی‌ گفتار در مردان مبتلا به پارکینسون و عادی

Abstract

<strong>زمینه و هدف:</strong> بیماری پارکینسون، اختلالی نورولوژیک است که از طریق کاهش پیشرونده دوپامین در مغز شناخته می­شود. کاهش ترشح دوپامین می­تواند بر حرکات غیر­گفتاری، و به­ همان میزان بر جنبه­های تولید گفتار نیز تأثیر بگذارد. دیزآرتری نوعی از اختلالات گفتاری است که به­دلیل آسیب به دستگاه عصبی مرکزی یا محیطی و در نتیجه­ی آشفتگی در کنترل عضلانی ساز­وکار گفتاری روی می‌دهد. ترکیبی از تحقیق بر گفتار طبیعی و گفتاری که از لحاظ نورولوژیکی آسیب­دیده، منجر به بهبود فهم تنظیمات عصبی گفتار می­شود. این پژوهش با هدف بررسی اکوستیکی و ادراکی واکه­های گفتار افراد مبتلا به پارکینسون و عادی انجام شده است. <strong>روش بررسی:</strong> پژوهش حاضر از نوع توصیفی- ­تحلیلی و به­صورت مقطعی انجام شده است<strong>. </strong>در این بررسی نمونه صدای 18 فرد مبتلا به پارکینسون و 18 فرد عادی در محیط بدون سروصدا جمع­آوری و با استفاده از نرم­افزار Praat تجزیه­ و ­تحلیل شدند. برای بررسی تفاوت میان داده­ها از آزمون­های<br /> Independent Samples Test و Maan-Whiteny استفاده شد. <strong>یافته­ها</strong>: متغیرهای مورد بررسی در دو گروه مورد مطالعه تفاوت­های معنادار نشان دادند. بررسی F1-F0در واکه­های افتاده کاهش معنادار نسبت به افراد عادی نشان دادند .(P<0/001) F2-F1در واکه­های افراشته کاهش معنادار نسبت به افراد عادی نشان دادند (P<0/05). <strong>نتیجه­گیری: </strong>نتایج حاکی از اثرات بیماری بر ویژگی­های گفتارافراد دیزآرتریک است و با استفاده از رویکرد اکوستیکی می­توان این تفاوت­ها را به­طور دقیق مشخص کرد.