مقایسه اثر تمرین تناوبی شدید و تداومی بر سطوح پلاسمایی فاکتورهای فیبرینولیتیک در بیماران CAD

Abstract

زمینه و هدف: تضعیف عملکرد فیبرینولیز یک عامل پاتوژنیک بسیار مهم در پیشرفت بیماری CAD محسوب می‌شود و تمرینات ورزشی مختلف از روش‌های متفاوتی باعث بهبود عملکرد سیستم فیبرینولیتیک در این بیماران می‌شوند. این تحقیق اثر دو نوع تمرین تناوبی و تداومی را بر برخی شاخص‌های فیبرینولیتیک بیماران CAD مطالعه می‌کند. <br /> روش بررسی: تعداد 30 نفر بیمار واجد شرایط به صورت داوطلبانه در 3 گروه تمرین تناوبی، تمرین تداومی و گروه کنترل تقسیم و گروه‌های تمرینی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته تمرین کردند. تغییرات آنتی‌ژن TAFI و کمپلکس t-PA/PAI-1 قبل و بعد از دوره تمرین با استفاده از آزمون آماری کوواریانس آنالیز شدند.<br /> یافته ها: بین تغییرات آنتی‌ژن TAFI در گروه‌های کنترل با تناوبی و همچنین کنترل با تداومی تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (05/0<P) اما کمپلکس t-PA/PAI-1 در هردو گروه تناوبی (0/001=p) و تداومی (0/001=p) نسبت به گروه کنترل به طور معنی‌داری کاهش یافت. کاهش آنتی‌ژن TAFI در گروه تناوبی به طور معنی‌داری بیشتر از گروه تداومی بود (028/0P=) در مقابل کاهش کمپلکس t-PA/PAI-1 در گروه تداومی به طور معنی‌داری بیشتر از گروه تناوبی بود (024/0P=). <br /> نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرینات تناوبی و تداومی هر کدام از طریق مکانیزم جداگانه‌ای باعث ایجاد اثرات مطلوب در سیستم فیبرینولیتیک بیماران CAD می‌شوند و شاید بتوان گفت که استفاده از هر دو نوع تمرین برای بهبود عملکرد این سیستم در بیماران CAD ضروری است.