تأثیر تجویز خوراکی آستاگزانتین و نمک صفراوی بر فعالیت سیستم دفاع آنتی‌اکسیدانی و فاکتورهای بیوشیمیایی خون ماهی پَرِت (Cichlasoma synspilum × Cichlasoma citrinellum) طی دوره محرومیت غذایی

Abstract

هدف از مطالعه بهبود سیستم دفاع آنتی‌اکسیدانی و شاخص‌های بیوشیمیایی پلاسمای ماهی پرت در طی دوره محرومیت غذایی بود. 198 قطعه ماهی پرت (میانگین وزنی2/6±5/25 گرم و میانگین طولی43/0±34/6 سانتی‌متر) در سه تیمار شامل تیمار شاهد (جیره پایه)، تیمار آستاگزانتین (جیره حاوی 4 گرم بر کیلوگرم آستاگزانتین) و تیمار آستاگزانتین- نمک صفراوی (جیره حاوی 4 گرم بر کیلوگرم آستاگزانتین و 1200 میلی‌گرم بر کیلوگرم نمک صفراوی) به مدت 90 روز تغذیه، سپس به مدت 7 روز در معرض محرومیت غذایی قرارگرفتند. خونگیری از ماهیان در پایان دوره تغذیه (قبل از تنش محرومیت غذایی) و پس از آن صورت گرفت و آنزیم های اکسیداتیو و برخی پارمترهای بیوشیمیایی خون ماهیان سنجیده شد. نتایج نشان داد تغذیه با جیره حاوی آستاگزانتین به تنهایی می تواند باعث کاهش سطح آنزیم‌های اکسیداتیو در مقایسه با گروه شاهد در پایان دوره تغذیه‌ شود، در حالی که کاهش سطح آنزیم های کبدی آسپارات آمینوترانسفراز و آلانین آمینو ترانسفراز پلاسما، تنها در گروه ماهیان تغذیه شده با آستاگزانتین و نمک صفراوی مشاهده شد (05/0>p). محرومیت غذایی منجر به افزایش معنادار آنزیم‌های اکسیداتیو پلاسما در گروه شاهد شد (05/0>p). درحالی‌که چنین تغییراتی در تیمارهای تغذیه‌شده با آستاگزانتین و یا آستاگزانتین- نمک صفراوی مشاهده نشد (05/0>p). به‌طورکلی می‌توان بیان داشت که محرومیت غذایی منجر به افزایش معنادار آنزیم‌های اکسیداتیو و کاهش سطح آنزیم‌های کبدی و پروتئین پلاسمای ماهی پرت می‌شود، بااین‌وجود می‌توان با افزودن آستاگزانتین به‌تنهایی یا در تلفیق با نمک صفراوی به جیره، اثرات محرومیت غذایی را حداقل در برخی شاخص‌ها، کاهش داد.